Ndërsa të gjithë anëtarët e tjerë të familjes mbretërore britanike prej kohësh i hodhën dorezat - fjalë për fjalë - princesha Ana ende shfaqet në ngjarjet zyrtare me doreza të bardha të përsosura në duar. Vogëlsi? Ndoshta. Por pas atij detaji qëndron një filozofi e tërë e sundimit që po shuhet ngadalë.

Diana e Uellsit i ndryshoi rregullat e lojës dyzet vjet më parë. Ajo ishte e para që nisi t'i prekte njerëzit me duar të zhveshura, përfshirë të sëmurët me HIV në një kohë kur kjo ishte tabu. Me një lëvizje të vetme e ktheu afërsinë në standard - që atëherë prekja u bë detyrim, jo zgjedhje. Kejt dhe Megan e trashëguan atë logjikë pa e vënë asnjëherë në pyetje.

Ana nuk e pranon. Për të doreza nuk është aksesor modern, por vegël pune. Kur për një ditë duhet të shtrëngojë qindra duar, doreza është gjë praktike - higjienë, distancë, protokoll. Disiplinë në vend të emocionit. Kjo është një grua që tërë jetën e ndërton mbi efikasitetin dhe parashikueshmërinë, e jo mbi ngrohtësinë para kamerave.

Pikërisht për këtë ato doreza sot kanë një kuptim më shumë. Pas një pushimi të fundit shëndetësor, princesha Ana u kthye te detyrat e veta me të njëjtin kod të heshtur që e mban prej dekadash. Në një familje mbretërore ku edhe Çarlsi III e nisi epokën e vet me kontakt fizik të paparë me popullin, ajo mbetet rojtarja e fundit e një mënyre më të vjetër sjelljeje.

Dhe këtu fshihet pyetja që ia vlen të shtrohet: a do të thotë vërtet afërsi afërsia para kamerave, apo është vetëm edhe një paraqitje mirë e regjisuar? Ana nuk premton përqafim. Premton se do të shfaqet, do ta kryejë punën dhe do të largohet. Në Ballkan e dimë ndryshimin mes atyre që shtrëngojnë duar për një fotografi dhe atyre që vërtet punojnë - ndoshta princesha e vjetër me dorezat e bardha në fund është më e sinqertë se të gjitha pëllëmbët e buzëqeshura rreth saj.