Në maj 2026 Maqedonia prodhoi thuajse aq rrymë sa konsumoi - 96,5 për qind e konsumit vendor u mbulua nga prodhimi vendor. Sipas të dhënave të Entit Shtetëror të Statistikës, prodhimi i përgjithshëm bruto i energjisë elektrike arriti në 462.653 megavat-orë, përballë një konsumi prej 479.603 megavat-orësh. Një shifër që në shikim të parë tingëllon si sukses - dhe pjesërisht është.

Por pas përqindjes fshihet një realitet shumë më pak i ndritur. Thuajse i gjithë konsumi i qymyrit - 99,9 për qind - shkoi pikërisht në prodhimin e rrymës. Kjo do të thotë se pavarësia jonë energjetike „vendore” ende varet nga REK Manastiri dhe nga qymyri që gërmojmë dhe djegim. Rryma është vendore, po, por çmimi që paguajmë nuk është vetëm në faturën e energjisë elektrike - ai paguhet edhe në ajrin që thithim dhe në klimën që po ndryshojmë.

Të dhënat tregojnë edhe zhvendosje të tjera. Konsumi i gazit natyror në maj u rrit me 4,8 për qind krahasuar me vitin e kaluar, çka Enti ia atribuon punës së impianteve të ngrohjes që vitin e kaluar në të njëjtën periudhë nuk ishin aktive. Nga ana tjetër, konsumi i produkteve të naftës ra me 8,5 për qind.

Pra, cila është pamja? Maqedonia vërtet mund të mbulojë nevojat e veta për rrymë - por me një miks energjetik që ende është i rëndë, i ndotur dhe i varur nga qymyri. Pavarësia e vërtetë energjetike nuk matet vetëm në atë nëse rryma është vendore, por edhe në atë prej se është prodhuar. Ndërsa 99,9 për qind e qymyrit përfundon në kaldajat e termocentraleve, flasim për një vetëkënaqësi nga shekulli i kaluar. Pyetja për të ardhmen mbetet pa përgjigje: çfarë do të bëhet me ato përqindje kur qymyri, herët a vonë, do të duhet të largohet?