Kujdesi për veten tingëllon si luks - diçka që do t'ia lejosh vetes vetëm pasi të kryesh gjithçka tjetër. Problemi është se ai „gjithçka tjetër” nuk mbaron kurrë. Dhe kështu, ditë pas dite, njeriu mbetet i fundit në listën e vet.

Pikërisht ky është kurthi që përshkruajnë specialistët: ritmi i shpejtuar, detyrimet familjare e të punës dhe kultura që na mëson të mendojmë së pari për të tjerët na shtyjnë pa vetëdije të lëmë veten pas dore. Flemë më pak, hamë me nxitim, i shtyjmë kontrollet, e injorojmë lodhjen. E pastaj pyesim veten pse s'kemi energji.

Së pari duhet të sqarohet çfarë do të thotë fare kujdesi për veten. Rrjetet sociale e kanë reduktuar në shkumë në vaskë dhe një ditë në spa, por e vërteta është më e thjeshtë dhe më e vështirë - është vëmendje ndaj shëndetit fizik, emocional dhe mendor. Ta dëgjosh veten, t'i respektosh kufijtë e tu dhe të marrësh vendime që të vlejnë në afat të gjatë.

Këshilla e parë: cakto kohë për vete sikur të ishte një takim i rëndësishëm. Pesëmbëdhjetë deri njëzet minuta në ditë për shëtitje, lexim, ushtrime ose qetësi - dhe mbroje atë kohë njësoj si do të mbroje një takim pune. Nuk është egoiste të mos heqësh dorë nga vetja.

Këshilla e dytë: çlirohu nga ndjenja e fajit. Kujdesi për veten nuk ta merr kujdesin për të tjerët - përkundrazi. Kur je i çlodhur dhe i qetë, merr vendime më të mira dhe u ofron më të afërmve një version më të ekuilibruar të vetes. Një enë e zbrazët nuk mbush asgjë.

Këshilla e tretë: mos e harro mendjen bashkë me trupin. Kujdesi i vërtetë kërkon edhe një pushim mendor - lëre telefonin mënjanë dhe përkushtoju diçkaje pa presion. Meditimi, heshtja, shëtitja pa qëllim - ky është oksigjeni që rrallë ia lejojmë vetes.

Në fund, poenta është e thjeshtë, por e pakëndshme: mirëqenia nuk është shpërblim që e meriton pasi t'i kryesh detyrimet. Ajo është themeli që të jep forcë t'i kryesh fare. Pyetja është vetëm nëse do të presësh edhe një javë - apo do të nisësh sot.