Sallata ruse - ajo që gjysma e Ballkanit e njeh përmendësh - duket si një gjellë që të gjithë e njohin dhe askush nuk e bën si duhet. Dhe një version spanjoll u shpall së fundmi më i miri në vend, çka është një arsye e mirë për ta marrë sërish seriozisht këtë gjellë në dukje të zakonshme.

Çmimin e fitoi Pablo Vikari, kryekuzhinier në restorantin „Elkano Xhiki” në Getaria, në Vendin Bask, në panairin gastronomik në San Sebastian vjeshtën e kaluar. Gjella është në menunë e tij prej më shumë se një dekade. Nuk është një rishpikje - është një realizim i përsosur i diçkaje të thjeshtë.

Sekreti nis me patatet, dhe këtu është mësimi i parë. Vikari përdor dy lloje patatesh: një më miellore, që e thith salcën, dhe një më të fortë, që e mban formën dhe mbetet në copa. Shumica prej nesh përdorim çfarëdo patate dhe pyesim veten pse sallata del qull. Baza pastaj përzihet me karotë të zier, vezë të zier, ton dhe majonezë.

Sekreti i dytë është majoneza e pasuruar që shkon sipër. Kuzhinieri përzien majonezë të zakonshme me ton në thërrmija, spec djegës, file açuge dhe ullinj, pastaj e kullon të gjithën derisa merr një emulsion të lëmuar, homogjen. „E pasurojnë majonezën me thërrmija toni, spec djegës, açuge dhe ullinj”, shpjegon receta - dhe pikërisht këtu një gjellë shtëpiake shndërrohet në diçka restoranti.

Në fund vjen zbukurimi: e verdhë veze e grirë, speca baskë dhe pjesa më e mirë e tonit, ventreska. Asgjë nga këto nuk është e shtrenjtë dhe asgjë nuk kërkon teknikë të veçantë. Vetëm vëmendje dhe respekt për një recetë që shumica e nënvlerësojnë sepse u është shumë e njohur. Dhe pikërisht gjellët e njohura janë ato që i përgatisim më pak siç e meritojnë.