Nuk ekziston problem me fytyrën - kjo është gjëja e parë që duhet thënë. Por grimi mund ta ndryshojë perceptimin, dhe te sytë që janë më afër njëri-tjetrit, disa lëvizje të vogla krijojnë përshtypjen e një vështrimi më të hapur dhe më të ndritshëm. Nuk ndryshojnë tiparet, por rishpërndahet qendra vizuale e rëndesës drejt jashtë.

Hapi i parë është përgatitja. Korrektori mbi qepallë dhe në cepin e brendshëm të syrit e barazon tonin dhe shton dritë. Kjo bazë është ajo që i hap sytë para se të kesh marrë fare një laps në dorë.

Hapi i dytë janë vetullat. Ato formësohen natyrshëm, por me shmangie të vetëdijshme të vijës drejt cepit të brendshëm, dhe bishti zgjatet paksa për ta udhëhequr vështrimin drejt jashtë. Vetullat janë korniza e syrit - nëse ato çojnë drejt qendrës, e gjithë fytyra duket e shtrënguar.

Hapi i tretë është hija, dhe këtu është çelësi. Nuancat e çelëta, satenike shkojnë në të tretën e brendshme të qepallës, ndërsa tonet e mesme dhe të errëta rezervohen për pjesën e jashtme, të shkrira drejt tëmthit. Drita tërheq, errësira tërheq mbrapa - kështu që dritën e vendos aty ku do hapësirë, të errëtën aty ku do thellësi.

Hapi i katërt është ajlajneri. Ai nuk nis nga cepi i brendshëm, por nga mesi i qepallës, dhe trashësia rritet drejt cepit të jashtëm me një lëvizje të vogël lart. Hapi i pestë dhe i fundit është maskara, e vendosur veçanërisht mbi qerpikët e jashtëm, lart dhe poshtë.

Asgjë nga këto nuk kërkon një produkt të shtrenjtë apo një vizitë te një profesionist. Vetëm të kuptuarit se grimi është një lojë me dritën, jo maskë. Dhe një këshillë që vlen për shumë gjëra në jetë, jo vetëm për sytë - ndryshimet e vogla, të bëra në vendin e duhur, ndryshojnë më shumë se ato dramatike.