Ura te guroreja në Kosovrast. Kombi ndalon. Prej tij del një njeri, nxjerr thasë dhe kuti plot mbeturina, i hedh mbi parmak në lumin Radikë dhe largohet. E gjithë skena është filmuar dhe publikuar nga shoqata sportive e peshkimit e Dibrës „Trofta“.

Radika është një nga lumenjtë më të pastër në vend - dhe një nga të rrallët që ende mund të quhet ashtu pa ironi. Kjo është edhe arsyeja pse pamjet po përhapen: kjo nuk është deponi, ky është lumë ku njerëzit peshkojnë troftë.

Nga MPB u përgjigjën se SPB Ohër po ndërmerr masa për vërtetimin e identitetit të personit dhe se publiku do të njoftohet në mënyrë përkatëse. Ky është përgjigjja e saktë institucionale dhe nuk ka çfarë t'i vihet re - përveç se erdhi pasi një shoqatë peshkimi vetë i filmoi dhe publikoi pamjet.

Kush e kapi

Këtu është poenta e historisë. Lumin nuk e ruan as inspeksioni, as shërbimi komunal, as kamera. E ruajnë peshkatarë që rastësisht ishin atje me telefon. Çdo ditë kur askush nuk mban kamerë te ajo urë, e njëjta gjë ndodh pa pasoja - ndërsa ura te guroreja vështirë se është vendi i vetëm ku dikush shkarkon qese në ujë.

Njeriu në pamje zgjodhi. Nuk i mungonte vendi ku ta çonte mbeturinën; i mungonte arsyeja për të mos e hedhur në lumë. Kjo është vepra e tij dhe ia vlen të emërtohet si e tillë.

Pyetja e dytë, megjithatë, është pse llogaria i dilte. Nëse thasët i çon te kontejneri, harxhon karburant dhe kohë. Nëse i hedh nga ura, nuk harxhon asgjë dhe rreziku është afër zeros - përveç nëse dikush nuk gjendet aty me kamerë. Derisa kjo është ekuacioni, pamjet do të jenë përjashtim, jo rregull.

Nëse SPB Ohër e gjen njeriun, do të ketë një kryerës të identifikuar dhe një kallëzim. Kjo është mirë. Por lumi do të vazhdojë të varet nga ai që rastësisht ishte në breg - derisa mbikëqyrja e vendeve ku mbeturina rregullisht përfundon në ujë të mbetet vullneti i mirë i dikujt në vend të detyrës së punës së dikujt.