Kosovrasti'deki taş ocağının yanındaki köprü. Bir minibüs duruyor. İçinden bir adam iniyor, çöp dolu torbaları ve kutuları çıkarıyor, korkuluktan aşağı Radika nehrine atıyor ve gidiyor. Sahnenin tamamını Debar spor balıkçılık derneği "Trofta" çekip yayımladı.

Radika ülkenin en temiz nehirlerinden biri - ve hâlâ ironi olmadan böyle adlandırılabilecek az sayıdaki nehirden biri. Görüntülerin yayılmasının nedeni de bu: burası bir çöplük değil, insanların alabalık avladığı bir nehir.

İçişleri Bakanlığı, Ohri Bölge Emniyeti'nin kişinin kimliğini tespit için önlemler aldığını ve kamuoyunun gerektiği gibi bilgilendirileceğini bildirdi. Bu, doğru kurumsal yanıt ve eleştirilecek yanı yok - bir balıkçılık derneğinin görüntüyü kendisi çekip yayımlamasının ardından gelmiş olması dışında.

Onu kim yakaladı

Hikâyenin can alıcı noktası burada. Nehri ne bir müfettişlik koruyor, ne bir belediye hizmeti, ne de bir kamera. Onu, tesadüfen telefonuyla orada bulunan balıkçılar koruyor. O köprüde kimsenin kamera tutmadığı her gün, aynı şey sonuçsuz yaşanıyor - ve taş ocağının yanındaki köprü, birinin suya poşet boşalttığı tek yer olmasa gerek.

Görüntüdeki adam seçim yaptı. Atığı götürecek yer eksik değildi; nehre atmamak için bir neden eksikti. Bu onun eylemi ve böyle adlandırılmayı hak ediyor.

Yine de ikinci soru, hesabın ona neden uyduğu. Torbaları konteynere götürürse yakıt ve zaman harcıyor. Köprüden atarsa hiçbir şey harcamıyor ve risk sıfıra yakın - biri elinde kamerayla orada bulunmadıkça. Denklem bu olduğu sürece, görüntü kural değil istisna olacak.

Ohri Emniyeti adamı bulursa, kimliği belirlenmiş bir fail ve bir suç duyurusu olacak. Bu iyi. Ama atığın düzenli olarak suya karıştığı yerlerin denetimi birinin görev tanımı yerine birinin iyi niyeti olarak kaldığı sürece, nehir kıyıda tesadüfen kimin bulunduğuna bağlı kalmaya devam edecek.