„Ky nuk është ribalancim krize, por zhvillimor." Me këtë fjali ministrja e financave Gordana Dimitrieska-Koçoska njoftoi ribalancimin e buxhetit për vitin 2026 - dhe menjëherë vendosi tonin. Mesazhi është i qartë: mos u trembni, financat publike janë të qëndrueshme, pagat, pensionet dhe ndihmat sociale do të paguhen rregullisht. Pyetja është pse duhej thënë fare se nuk ka krizë.

Sipas ministres, ribalancimi është i drejtuar drejt investimeve kapitale - rrugë, hekurudha, energjetikë, arsim, shëndetësi, infrastrukturë komunale - plus mbështetje shtesë për bujqësinë dhe mbrojtjen sociale. Si argument se ekonomia po ecën mirë, përmendet rritja e BPV-së me 3,1 për qind në tremujorin e parë, investimet e huaja direkte të shtuara dhe rritja në ndërtimtari dhe eksport.

Shifrat tingëllojnë mirë, por ribalancimi megjithatë ekziston për diçka. Sipas vetë Ministrisë, ai u shkaktua nga ngjarje gjeopolitike, luhatjet e çmimeve të energjisë, marrëveshje të reja kolektive dhe nevoja të shtuara për mbështetje sociale. Me fjalë të tjera - realiteti ndryshoi mjaftueshëm sa buxheti duhet të rishkruhet në mes të vitit. Kjo nuk duhet të jetë krizë, por nuk është as rutinë.

Zhvillimor apo krize, ribalancimi në fund matet me një gjë: a do të realizohen vërtet investimet kapitale, apo sërish do të mbeten si një rresht në buxhet që në fund të vitit ridrejtohet drejt diçkaje tjetër. Buxheti shtetëror i Maqedonisë prej vitesh premton para për rrugë dhe hekurudha - kurse realizimi pothuajse gjithmonë mbetet pas planit. Nëse ky ribalancim del ndryshe, do të shihet nga asfalti, jo nga konferenca për shtyp.