SDSM lideri Venko Filipçe yumuşak sözler seçmedi. Hükûmeti „yolsuz" olarak niteledi ve ülkeyi yanlış yöne sürüklemekle suçladı - net bir plan olmadan borçlandırmakla ve popülizm, milliyetçilik ve manipülasyonlar yoluyla ayakta kalmaya çalışmakla. Sert bir dil, ama aynı zamanda beklenen - Makedon siyasetinin ritmi böyle, her muhalefet yolsuz iktidardan, her iktidar da beceriksiz muhalefetten söz eder.

Bu tür açıklamaların sorunu doğru olup olmadıkları değil - çoğu zaman bir doğruluk zerresi taşırlar - onların beyaz gürültüye dönüşmesidir. „Yolsuz hükûmet" her gün her kürsüden tekrarlanınca, sözcük yavaşça ağırlığını yitirir. İş olup olmadığı, kiranın maaşı yiyip yemediği ve hastanenin işleyip işlemediği gerçekten önemli olan vatandaşa ise etiketlerle dolu, çözümden yoksun bir başka basın toplantısı kalıyor.

İşte Balkan paradoksu burada gizli. Yolsuzluk suçlamaları her yöne uçuşuyor, ama nadiren biri mahkeme karşısına, daha da nadiren parmaklıklar ardına düşüyor. Her parti diğerini suçluyor, o suçlamaları denetlemesi gereken sistem ise genellikle susuyor. Filipçe'nin somut kanıtı mı var yoksa yalnızca kameralar için bir retorik mi, zaman gösterecek, ama bugüne kadarki tecrübe büyük bir iyimserlik uyandırmıyor.

Sorulmaya değer soru, hükûmetin yolsuz olup olmadığı değil - bu her muhalefet için kolay bir tez. Soru şu: iktidarda hangi parti olursa olsun, vatandaşlar neden hep işlerin kendileri için değil, bir başkası için yürüdüğü hissini taşıyor? Bu bir hükûmetin sorunu değil, onlarca yıldır renklerini değiştiren ama alışkanlıklarını değiştirmeyen bir sistemin sorunu.