Üsküp'teki İçişleri Bakanlığı yeni bir akran şiddeti vakası bildirdi. Karpoş belediyesindeki bir liseden 17 yaşındaki bir öğrenci, sınıf arkadaşı tarafından fiziksel olarak saldırıya uğradı; raporda saldırganın kıza uzun süredir psikolojik şiddet uyguladığı belirtildi.

Vaka, kızın babası Üsküp'ten O.S. (45) tarafından 18 Mayıs günü saat 19:15 civarında bildirildi. Rapora göre, fiziksel saldırı aynı gün saat 14:30 sıralarında, okul binası içinde gerçekleşti. Polis vakanın aydınlatılması için önlemler alıyor.

Bu vakayı özellikle ağır kılan şey, izole bir olay olmaması. Babanın anlatımına göre psikolojik şiddet uzun bir süre devam etti. Başka bir deyişle, kız fiziksel saldırı yaşanmadan çok önce korku içinde yaşıyordu. Bu tekrarlanan bir hikaye, ve içinde bulduğumuz şey bir kurumsal başarısızlık zinciri.

O okuldaki kaç öğretmen psikolojik şiddetten haberdardı? Saldırganın kaç anne-babası, vaka tırmanmadan önce uyarı aldı? Psikolog ile kaç saat görüşme yapıldı ve sonuç ne oldu? Tüm bu sorular açık kalıyor. Gerçek şu ki, Kuzey Makedonya'daki liselerin çoğunda kaynaklara sahip işlevsel bir psikolojik hizmet yok. 1.500 öğrenciye bir psikolog düşüyor. Bu bir hizmet değil, sembolizm.

Kuzey Makedonya'da akran şiddetinin formülü var: sözle başlar, izolasyon ve aşağılama ile devam eder ve fiziğe varır. Fiziğe ulaşıldığında zaten geç olur. Mağdurun ailesi yıllarca süren psikolojik sonuçlar taşır. Saldırgan birçok durumda ciddi bir sonuç almaz - reşit olmadığı için, "düzelir" sanıldığı için, kimsenin sonuna kadar gitmeye enerjisi olmadığı için.

Medyada işlenmeyen şey kaç vakanın bildirilmeden kaldığıdır. Utanan aileler. Şiddeti sonunda "normal" olarak kabul eden kızlar. Asıl sorunlar çözülmeden okul değiştiren kızlar. Bugün Kuzey Makedonya'daki her okulun kendine sorması gereken soru basit: okulunda şu an yarın gelmeye korkan hangi kız öğrenci var, biliyor musun?