MPB-ja në Shkup raportoi një rast të ri të dhunës mes bashkëmoshatarëve. Një nxënëse 17-vjeçare nga një shkollë e mesme në komunën e Karposhit u sulmua fizikisht nga shoku i klasës, i cili - sipas raportit - e kishte keqtrajtuar psikikisht për një periudhë të gjatë kohore.

Rasti u raportua nga babai i vajzës, O.S. (45 vjeç) nga Shkupi, më 18 maj rreth orës 19:15. Sipas raportit, sulmi fizik ndodhi po atë ditë rreth orës 14:30, brenda ambienteve të shkollës. Policia po merr masa për sqarimin e rastit.

Ajo që e bën këtë rast veçanërisht serioz është fakti se nuk është një incident i izoluar. Keqtrajtimi psikik, sipas babait, zgjati një periudhë të gjatë kohe. Me fjalë të tjera, vajza jetonte në frikë para se të vinte sulmi fizik. Është një histori që përsëritet, dhe ajo që gjejmë brenda saj është një zinxhir gabimesh institucionale.

Sa mësues në atë shkollë dinin për keqtrajtimin psikik? Sa prindër të kryesit morën paralajmërim para se rasti të përshkallëzohej? Sa orë biseda u zhvilluan me psikologun, dhe çfarë rezultati patën? Të gjitha këto pyetje mbeten të hapura. Realiteti është se shumica e shkollave të mesme në Maqedoni nuk kanë shërbim psikologjik me burime të disponueshme. Kanë një psikolog për 1.500 nxënës. Kjo nuk është shërbim, kjo është simbolikë.

Dhuna mes bashkëmoshatarëve në Maqedoni ka formulën e saj: fillon me fjalë, vazhdon me izolim dhe poshtërim, dhe përfundon me fizikë. Kur arrihet pika e fizikës, është tashmë vonë. Familja e viktimës mban pasoja psikologjike që vijojnë me vite. Kryesi, në shumë raste, nuk merr pasojë serioze - sepse është i mitur, sepse mendohet se "do të përmirësohet", sepse askush nuk ka energji ta çojë deri në fund.

Ajo që mediat nuk e trajtojnë është sa raste mbeten të paraportuara. Familjet që turpërohen. Vajzat që në fund e pranojnë keqtrajtimin si "normale". Vajzat që ndërrojnë shkollë pa u zgjidhur problemet thelbësore. Pyetja që çdo shkollë në Maqedoni duhet të bëjë sot është e thjeshtë: e di se cila nxënëse tek ti tani ka frikë të vijë nesër?