Kiraz sezonu kısa - ve bu da onu kutsal yapan şey. İlk yakut kırmızısı sepetler ortaya çıktığında, birkaç hafta sonra yokturlar. Dokuz tarif onları sofranın baş kahramanına çıkarıyor, sadece yemek sonrası tatlı olarak değil.

Tatlı için: kiraz ve mascarpone tatlısı, kirazlı brownies (çikolata artı kirazın çok olduğunu düşünenler için - değil, tam doğru doz), ve kiraz komposto ile Yunan yoğurdu - çocukların tekrar tekrar isteyeceği on dakikalık bir atıştırmalık.

Tuzlu için: bulgur ve kirazla doldurulmuş patlıcanlar - ilk bakışta deney gibi görünen, ağızda yeniden şekillendirilmiş bir Balkan musakası gibi çalışan bir kombinasyon. Tavuk ve kiraz salatası, kavun ve kiraz pipirana - ağır bir şey istemediğin o sıcak Mayıs akşamları için iki fikir.

Özgün deneyler için: kirazlı focaccia (yaz öğleden sonralarının anılarını geri getiren tatlı-tuzlu zemin olarak İtalyan ekmeği), kiraz gazpaçosu (saf Endülüs fikri - en büyük sıcaklar için soğuk çorba), ve kiraz ve avokadolu salmorejo şotu - ana yemekten önce aperitif olarak küçük bir fincan.

Balkan'da kirazlarla ilgili gelenek biraz farklı. Kiraz reçeli, kiraz rakısı, Makedonca versiyonuyla Kara Orman pastası. Ama bu tarifler, Akdeniz kültürlerinin kirazları gerçekte nasıl kullandığına kapı açıyor - sadece tatlandırıcı olarak değil, ağır eti veya İtalyan ekmeğini canlandırabilecek taze bir asit olarak. Taze bir kiraz her yemeği bir olaya dönüştürebilirken, daha kaç yıl tatlı kavanoz komposto ile yetineceğiz?