Miloš Pejatović, Korçula'da yardımcı garson olarak çalışmak istiyordu. Adriyatik'te bir yaz sezonu yerine bir sınır dışı kararı, gönüllü ayrılmak için yedi gün ve Hırvatistan'a girişte üç yıllık yasak aldı. Nedeni mi? Instagram paylaşımları.

Hikâye 2019 sonundan beri sürüyor, ama son noktayı Hırvatistan Anayasa Mahkemesi ancak şimdi, itirazını reddederek koydu. Hırvat İçişleri Bakanlığı, güvenlik-istihbarat ajansı SOA'nın bu Sırp vatandaşının ulusal güvenlik ve kamu düzeni için tehdit oluşturduğunu değerlendirmesinin ardından çalışma izni talebini reddetmişti.

Yetkililere göre Pejatović, Instagram'da „Büyük Sırbistancı” olarak niteledikleri konumlardan içerikler paylaşmıştı - iddialarına göre Hırvatistan'ın toprak bütünlüğü ve anayasal düzenine karşı şiddet tehdidi içeren ve etnik gruplar arası ilişkileri bozabilecek paylaşımlar.

Pejatović, hiçbir güvenlik tehdidi olmadığını söyleyerek savundu kendini ve sürecin yasallığına itiraz etti. Ama en güçlü argümanı paylaşımların içeriğiyle ilgili değildi - her Balkan vatandaşının anlaması gereken bir şeyle ilgiliydi: tehdit olarak değerlendirilmesine temel oluşturan gizli bilgilere erişimi yoktu. Görmene izin verilmeyen bir kanıta karşı kendini nasıl savunursun?

Gizli kanıt ve savunma hakkı

Anayasa Mahkemesi katılmadı. İdari organların ve alt mahkemelerin kararları için yeterli dayanağa sahip olduğuna, Pejatović'in gerekçeyi bildiğine ve yanıt verme olanağı bulunduğuna hükmetti. SOA'nın gizli verilerine sınırlı erişime gelince, mahkeme bunun adil yargılanma hakkını ihlal etmediği sonucuna vardı - çünkü idari mahkemeler o materyalleri incelemiş ve bakanlığın kararını onaylamıştı.

Böylece Anayasa Mahkemesi, Split İdare Mahkemesi'nin ve Yüksek İdare Mahkemesi'nin önceki kararlarını onayladı. Hukuken - dava kapalı.

Ama geriye kalan soru bir garsondan ve bir sezondan daha büyük. Devletin korunması ile bir insanın neye karşı savunduğunu görme hakkı arasındaki sınır nerede? Balkanlar, vatandaş hakkında her şeyi bilen, vatandaşın ise onların dosyaları hakkında hiçbir şey bilmesine izin verilmeyen devletlerle uzun ve acı bir deneyime sahip. Bir gizli servis birinin tehdit olduğunu iddia ederken kanıt kilit altında kalınca - mahkemelerin üzerine ağır bir yük düşer: inanmak mı, yoksa denetlemek mi. Bu kez inanmayı seçtiler.