Muhalefet hesabı dört rakamla ortaya koydu. Tüketim sepeti yaklaşık 70.000 denar. Asgari ücret yaklaşık 26.000 denar. Ortalama maaş yaklaşık 49.000 denar. Kendi evi olmayan bir gencin yalnızca temel giderler için ayda yaklaşık 90.000 denara ihtiyacı var.

Bu, SDSM'nin açıklaması ve her parti açıklaması gibi siyasi yüküyle geldi - başbakan Hristiyan Mickoski'ye yönelik suçlamalar, saatler ve devlet uçaklarıyla karşılaştırmalar ve vatandaşların seçimde değerlendireceği mesajı.

Siyasi söylem bir kenara bırakılabilir. Aritmetik bırakılamaz.

Sepet 70.000 denar, ortalama maaş 49.000 ise, ortalama bir çalışan tüm maaşıyla temel tüketimi karşılamıyor demektir. Asgari ücret 26.000 ise, aradaki fark bir bütçeleme eksikliği değil - nüfusun kayda değer bir bölümünün içinde yaşadığı bir çukur. Ortalama maaşlı iki çalışan 98.000 denara ulaşıyor ve sepeti artı biraz fazlasını ancak karşılıyor.

„Cüzdandan ve buzdolabından daha iyi istatistik yoktur”, diyor açıklamadaki cümle. Bu bir parti klişesi, ama bir konuda yanlış değil: Makedonyalı vatandaş ekonomiyi büyüme oranıyla değil, fiyatlarla hissediyor.

İki istatistik hiç buluşmuyor

Diğer tarafta ekonomik ilerleme mesajları var - yüksek büyüme oranları, artan maaşlar ve emekli aylıkları, iyileşen göstergeler. O rakamlar da uydurma değil. Sorun, iki istatistiğin farklı şeylerden söz etmesi ve kamusal tartışmada hiçbir zaman yan yana getirilmemesi.

Gayrisafi yurt içi hasıla artışı ile ortalama maaş artışı gerçek olabilir ve aynı anda, sepetin fiyatını gelirindeki artıştan daha hızlı hisseden bir hane için önemsiz kalabilir. Tersinden bakıldığında, bir açıklama için yapılmış parti hesabı da denetim raporu değildir.

Eksik olan üçüncü bir yer. Tüketim sepetinin, metodolojisi açıklanmış, bağımsız, düzenli ve kamuya açık bir hesabı; hiçbir tarafın ihtiyacına göre seçemeyeceği bir hesap. Bu olmadıkça her ay aynı ülke hakkında birbirine karşıt iki gerçek alacağız - ve vatandaş fiş üzerinde gördüğüne inanmayı sürdürecek.