Светот денес сè помалку наликува на безбедно место за живеење. Ако апсењето на Николас Мадуро се претставува како „правда“, тогаш станува јасно дека правото одамна е напуштено како универзален принцип и е заменето со гола сила и политичка одмазда.

Овој чин не е сигнал за владеење на правото, туку порака на страв. Порака дека меѓународниот поредок повеќе не функционира според правила, туку според интереси. Кога лидер на суверена држава може да биде приведен или третиран како мета без јасен, фер и легитимен меѓународен процес, тоа не е правда – тоа е институционализиран тероризам, облечен во костум на „демократија“.

Опасноста не е само во самиот чин, туку во преседанот што го создава. Денес е Венецуела. Утре може да биде која било држава што ќе се најде на „погрешната страна“ од геополитичката равенка. Наместо дијалог, светот избира лисици. Наместо дипломатија, спектакл. Наместо меѓународно право, селективна примена на моќ.

Во ваква реалност, безбедноста станува илузија. Ако институциите се користат како алатка за понижување и заплашување, тогаш никој не е заштитен – ниту државите, ниту народите. Светот влегува во фаза во која силниот диктира, а правдата молчи.

Апсењето на Мадуро, без разлика на ставовите кон неговата политика, не смее да се слави како победа на правото. Тоа е аларм. Аларм дека глобалниот систем се лизга кон хаос во кој правдата е селективна, а безбедноста – условна.

И кога правото станува оружје, светот престанува да биде дом. Станува бојно поле.