Ретко видео од далечната 1999 година повторно го враќа селото Пекљани на мапата на живите спомени. Во време кога светот забрзано менуваше лице, Пекљани остана верно на својата традиција – тивко, топло и исполнето со приказни што живеат во секој камен и секоја куќа.

Документарецот открива како изгледаше селскиот живот пред четврт век: жените со вредни раце, мажите со цврста волја, децата со насмевки што го будат спокојот на едно поинакво време. Атмосферата сведочи за заедница што дишела заедно, за дух кој денес тешко се повторува.

Но приказната носи и горчлива вистина. Денешните улици, некогаш полни со чекор и детска врева, се тивка сцена на селото што полека се празни. Половина од жителите одамна тргнале по туѓи патишта, во потрага по подобар живот, оставајќи зад себе празни дворови и недозборени спомени што чекаат да бидат повторно оживеани. Куќите стојат како неми сведоци – со врати што повеќе чекаат отколку што се отвораат.

Голема благодарност до сите што учествувале во создавањето на емисијата, а особено до Игнасио Јованов, кој го спаси материјалот од сигурен заборав. Старо цеде, оставено со години, денес е претворено во жив документарец благодарение на неговата посветеност и љубов кон спомените. Со тоа ни подари вредно парче историја – гласови, лица и моменти што повторно оживуваат пред нас.

Овој документарец не е само видео – тој е мост до минатото, потсетник за корените и за луѓето што ја носеле силата на Пекљани.