Во последниве години сè почесто гледаме како младите од Македонија ги пакуваат куферите и заминуваат да студираат во Словенија и Бугарија. Овој тренд не е само статистика — тоа е реалност што ја чувствуваме сите. Со секој студент кој одлучува да ја бара својата академска и професионална иднина надвор, Македонија полека, но сигурно губи дел од својот кадар, својата енергија и својот потенцијал.

Зошто е така? Одговорите се многубројни: подобри услови за студирање, појасни перспективи, повисоки стандарди, а често и полесна можност за кариера после факултет. Но секој таков заминат млад човек е еден потенцијален инженер, лекар, програмер или уметник што нашата земја го губи.

Ако сакаме Македонија да ја зачува својата иднина, треба да размислиме како да ги задржиме овие млади умови овде. Зашто на крајот, токму тие се моторот на секое општество.

Во Македонија веќе не прашуваме „дали ќе заминеш“, туку само „каде ќе одиш“.
Секој студент што заминува во Словенија или Бугарија е дел од една тивка миграција што не се мери само во бројки, туку во изгубени соништа, идеи и иднина.

Што губиме?
Губиме енергија, креативност, иновативност.
Губиме луѓе што не се плашат да сонуваат поинаку.
Губиме лекари што би можеле да лекуваат тука, инженери што би можеле да градат тука, професори што би можеле да учат тука.
Губиме цели генерации кои наместо да ја менуваат својата држава – ја менуваат адресата.

Најтажно е што никој не ги обвинува.
Тешко е да им кажеш „останете“ кога гледаат дека овде надежта се третира како луксуз.
Секој билет кон Љубљана или Софија е билет кон нешто што ние не успеавме да им го дадеме – возможност.

А ние што останавме?
Ги гледаме како си одат и си велиме:
„Ќе се вратат.“
Но колку повеќе одат, толку помалку има кој да ги дочека.

🧹 Метла заклучува:
Ако не почнеме да ги цениме младите додека се овде, ќе немаме кому да им ветуваме „подобро утре“.
Зашто сите што веруваа во тоа „утре“ – веќе тргнаа денес.