Франција сакаше да биде држава на благосостојба, империја и морална суперсила, но тоа се покажа невозможно. Администрацијата на Макрон беше администрација на тивкиот крај на Франција и Европа.

Накратко: Франција е во длабока политичка криза, најдлабока од Петтата Република.

Ле Корнеј не успеа да направи ништо во своите 27 дена на функцијата, најкратки во политичката историја, но неговата оставка не е морален чин, туку само рефлекс на политичко преживување. Знаеме кој прв го напушта бродот што тоне.

„Макрон сега е толку непопуларен што секој што се поврзува со него ризикува да претрпи сериозен пораз на следните избори“, објави Би-Би-Си, додавајќи: „Ова е самракот на една ера“. Ерата на макронизмот.

Кралот е гол
Според британскиот „Телеграф“, на Макрон едноставно му снема коцки за фрлање и сега „сведоци сме на бавната смрт на Макрон“. Италијанскиот „Стампа“ пишува за сосема нов политички феномен, до кој Италија сè уште не стигнала – феноменот на „ноќната влада“: „Министрите беа назначени навечер и разрешени следниот ден наутро, дури и пред првиот состанок на Советот на министри, што е несомнен француски рекорд“.

„Република“ го оплакува Макрон како „лидер во светот, но слаб во Париз“, чие „геополитичко влијание“ наводно е неопходно за да се заштити континентот од неговите „автократски непријатели“.

Ни германските весници не се воодушевени од оваа ситуација. „Макрон ги жртвува премиерите на својата тврдоглавост“, коментира новинар на „Зидојче Цајтунг“, додека „Франкфуртер Алгемајне Цајтунг“ ја гледа причината за сè во ненадејното влошување на буџетските проблеми на Франција.

Во Шпанија, „Ел Паис“ ја опишува „вечната политичка криза“ во Франција и Макрон „заробен во својот лавиринт“. Белгискиот „Либре“ зборува за „политички бродолом“ каков што „никогаш не е виден под Петтата Република“ и за „луд ден, кога паднаа и владата и маските“.