Крипто-пазарот сè појасно се движи кон нула — не како техничка вредност, туку како губење на довербата што го држеше во живот. Она што почна како визија за децентрализиран финансиски систем, денес сè повеќе наликува на пазар без цврста основа, управуван од шпекулации, страв и краткорочен профит.

          Во последните години видовме сè: пропаднати берзи, исчезнати „стејблкоини“, проекти без реална примена и илјадници мали инвеститори кои останаа со дигитални бројки без покритие. Секој нов „бул-ран“ трае сè пократко, а секој пад е сè подлабок. Пазарот не се руши одеднаш — тој се празни, полека но сигурно.

          Регулаторниот притисок расте, институционалниот капитал се повлекува, а големите играчи повеќе не ветуваат иднина, туку „излез на време“. Волатилноста, која некогаш се продаваше како можност, денес е знак за нестабилност и систем без заштитни механизми.

          Крипто-пазарот можеби нема да исчезне преку ноќ, но правецот е јасен: од глобална еуфорија кон маргинална улога. Кога ќе исчезне приказната, остануваат само бројките — а тие, во ваков систем, имаат навика да се приближуваат кон нула.

           Крипто-пазарот нема да преживее како масовна шпекулативна џунгла со илјадници токени без вредност, инфлуенсерски ветувања и „брзо збогатување“. Тој модел е исцрпен. Ако продолжи така, оди кон нула.

           Биткоинот не го држат фондови, не го спасуваат влади и не го одржуваат маркетинг тимови. Неговата сила е во милионите поединци ширум светот кои со години го купуваат, чуваат, копаат, пренесуваат и бранат. Тоа не е финансиски инструмент во класична смисла — тоа е социјален договор на глобално ниво.

          Кога нешто го поддржуваат милиони луѓе, од различни држави, со различни системи и интереси, тоа престанува да биде финансиски инструмент и станува глобален феномен. Вредност што не е запишана во закон, туку во одлука: „Јас верувам дека ова вреди.“

Затоа биткоинот ќе опстои.
Не затоа што е совршен.