Кинеско-јапонскиот дипломатски спор дополнително се продлабочи, откако Пекинг официјално го изнесе случајот пред Обединетите нации. Кина го обвини Токио дека се заканува со „вооружена интервенција“ во Тајван и порача дека ќе го брани својот суверенитет со сите средства согласно меѓународното право.

Амбасадорот на Кина во ОН, Фу Конг, во писмо испратено до генералниот секретар Антонио Гутереш го обвини јапонскиот премиер Санае Такаичи за „сериозно кршење на меѓународното право“. Причина за ова биле нејзините изјави дека евентуален кинески напад врз Тајван би можел да предизвика воена реакција од Јапонија.

„Доколку Јапонија се обиде да интервенира со сила во ситуацијата преку Тајванскиот теснец, тоа би бил чин на агресија. Кина решително ќе го искористи своето право на самоодбрана и ќе го брани својот суверенитет“, наведе Фу.

Премиерката Такаичи, која ја презеде функцијата минатиот месец, изјави дека напад на Кина врз Тајван може да се смета за „ситуација што го загрозува опстанокот на Јапонија“ — правна категорија која би ѝ дозволила да ја активира јапонската армија. Со оваа изјава Такаичи ја напушти долгогодишната намерна двосмисленост што Јапонија и САД традиционално ја одржуваа во однос на Тајван.

Нејзиниот став предизвика ескалација во односите со Пекинг, кој освен дипломатски критики најави дека изјавата „сериозно ја загрозила“ трговската соработка. Притоа, неколку концерти на јапонски артисти во Кина беа ненадејно откажани.

Амбасадорот Фу побара од Јапонија да ги запре „провокациите и граничните преминувања“ и да ги повлече изјавите што, како што рече, „ги загрозуваат основните интереси на Кина“.

Пекинг дополнително го засили историскиот наратив во пресрет на 80-годишнината од крајот на Втората светска војна, потсетувајќи на воените злосторства на Јапонија и својата улога во основањето на ОН.

Кина редовно ги споменува Потсдамската и Каирската декларација како основа за своето право на Тајван — документи кои предвидуваат териториите окупирани од Јапонија да бидат „вратени“ на Кина по војната. Но, многу држави ги гледаат документите како политички декларации, а не правно обврзувачки договори.

Дополнителна комплексност внесува фактот што декларациите биле потпишани од владата на Република Кина, која во 1949 година се пресели во Тајван по граѓанската војна, а дури во 1971 година кинеското место во ОН премина на Народна Република Кина.