БАЛИ за многумина е олицетворение на рајот на земјата – остров со бујни џунгли, драматични вулкански врвови и бескрајни песочни плажи што привлекува милиони посетители секоја година. Но, еден поранешен жител открива дека животот на „Островот на боговите“, како што често се нарекува, е поинаков откако ќе се отстрани гламурот на Инстаграм и промотивните разгледници.

Наместо безгрижна егзотика, иселениците честопати се среќаваат со исцрпувачка бирократија, недоволно опремени болници, загадување, скриени трошоци и живот во еден вид „меур“ што често е далеку од вистинскиот индонезиски живот.

Бали имаше 16,4 милиони меѓународни и домашни пристигнувања во 2024 година, додека островот е дом на околу 4,2 милиони луѓе. Со зголемувањето на бројот на туристи и иселеници, расте загриженоста дека животот на островот не е секогаш идиличен. Аинура Калау, која помина девет месеци на популарниот Кангу со својот сопруг, опиша низа предизвици – од проблеми со инфраструктурата и постојани проблеми со визи до загадување и чувство на зголемена изолација – што на крајот ги натерало да го напуштат островот.

Стрес на почетокот
Таа вели дека веќе се соочиле со „исцрпувачки“ визен режим на почетокот на нивниот престој. Повеќето странци пристигнуваат со туристички визи кои треба да се обновуваат на секои еден или два месеци. А со помош на агент, тоа значи редовно предавање на пасоши и постојано планирање.

„Таа неизвесност ве јаде. Никогаш навистина не се населувате бидејќи знаете дека вашето време, без разлика колку го обновувате, всушност е ограничено. Тешко е да се посветите на нешто долгорочно кога вашиот правен статус е секогаш привремен“, вели Калау.

Несоодветна здравствена заштита
Помалите здравствени проблеми лесно се решаваат, но посериозните случаи може да значат итна евакуација во Сингапур или Бангкок. Калау се присети на пријателка која се сомневала на апендицитис, а локалната болница не била опремена за работа – нејзиното осигурување организирало итен лет. Осигурувањето што ги покрива таквите евакуации, предупредува таа, е „екстремно скапо“, па затоа многу помлади иселеници го избегнуваат.

Загадување кое е сè потешко да се игнорира
Иако Бали е познат по својата природна убавина, Калау вели дека состојбата со животната средина е загрижувачка. „Островот има сериозен проблем со ѓубрето – го гледате по патиштата, во реките, а морето го исфрла на многу плажи за време на дождовната сезона“, пишува таа.

Друг проблем е палењето ѓубре навечер, практика што создава густи облаци од чад и, вели таа, влијае на здравјето на жителите. Нејзиниот сопруг се бори со хроничен синузитис, а таа развила постојана кашлица.

Живеење во меур на емигранти
Кангу, Семињак и Убуд станаа центри за дигитални номади – и места со свои, донекаде изолирани микросветови. „Кафулињата се полни со странци кои нарачуваат тост од авокадо и специјално кафе, а многумина поминуваат низ шестмесечен престој без да научат ниту еден збор индонезиски“, вели Калау.

Јазот во приходите е огромен: месечната кирија за луксузна вила е често колку што едно локално семејство троши за шест месеци.

Површни и минливи пријателства
Иако Бали е познат по својата жива социјална сцена, постојаната флуктуација на жителите резултира со врски кои ретко стануваат подлабоки. „Секој доаѓа и си оди. Се зближувате со некого, а тој си оди за еден месец. Циклусот на состанување постојано се повторува“, вели тој.

Понатаму, таа чувствувала еден вид конкуренција – кој патува на „најкул дестинации“ и чиј живот на социјалните медиуми е „најзавиден“. Со текот на времето, вели таа, станува заморно.

Инфраструктура што не ги задоволува потребите
За дигиталните номади, стабилната инфраструктура е од суштинско значење за работа – а на Бали, тоа често не е случај.

Струјата, вели таа, редовно снемувала, па затоа морале да плаќаат на два различни интернет-провајдери. Во нивната вила имале проблеми со мувла, поплави, слаб притисок на водата и последиците од обилните дождови. Сообраќајниот хаос и ризиците од возење скутер, исто така, го зголемуваат стресот.

„Прифатливиот живот“ што често не е
Иако Бали има репутација како евтина дестинација, Калау вели дека тоа ретко се однесува на иселениците. „Можете да живеете многу евтино ако јадете локално, ги избегнувате туристичките области и живеете како локален жител. Но, повеќето иселеници сакаат убава вила, западна храна и коворкинг простор со добар интернет“, вели тој.

Кога ги земале предвид визите, квалитетното здравствено осигурување, повратните летови и повисоките цени во популарните области, откриле дека нивните заштеди се топат. Покрај тоа, влажноста и мувлата брзо ја уништуваат облеката и електрониката – уште еден „скриен трошок“.

Осаменост и чувство на неприпадност
На крајот на краиштата, емоционалниот товар од живеењето меѓу две култури одигра клучна улога. „Не бев турист, но не бев ни вистински жител“, признава таа. За време на нивниот престој, тие пропуштија важни семејни моменти, свадби, средби – искуства што не можат да се вратат.

„Некаде околу седмиот месец од живеењето таму, почнав да чувствувам осаменост што немаше никаква врска со бројот на луѓе околу мене. Ми недостигаше да имам корени. Да бидам дел од заедница во која придонесував повеќе од туристичките пари“, заклучи таа.