Смртта на мајка и нејзината шестгодишна ќерка во Тафталиџе предизвика широк општествен одек и остави горко прашање без одговор: зошто системот за заштита не функционирал навреме?

Платформата за родова рамноправност нагласи дека системот за заштита постои во Македонија уште од 2004 година, но до ден-денес не функционира на начин кој ги штити жртвите. Организацијата укажа дека постоеле примери на навремено и професионално постапување, но тие се исклучок, а не правило.

Платформата бара итно владино дејствување: доделување буџетски средства за граѓанскиот сектор, засилени превентивни кампањи, задолжителни обуки за стручњаците кои работат со жртвите и финансиска поддршка за преживеаните.

Психологот и гешталт психотерапевт Тијана Ивановска, која работела две години во анонимно засолниште за жртви, ги критикуваше институционалните пропусти: „Бев сведок на бројни случаи на институционална глувост, некомпетентност и непотизам во системот за социјална заштита.”

Таа особено ги истакна бавноста на институционалното реагирање и практиката на транспортирање жртви во службени возила со ознаки, со што им се открива идентитетот пред сторителите – нешто што директно ги доведува во поголема опасност.

Националната мрежа против насилство врз жените, исто така, бара итна истрага и одговорност за сите институционални пропусти кои придонеле за трагедијата. „Системот мора да функционира проактивно, а не реактивно”, потенцираат организациите со заеднички глас.