САД одлучија да испратат втора ударна група на носачи на авиони на Блискиот Исток, предводена од носачот на авиони „УСС Џералд Р. Форд“. Првата ударна група е веќе распоредена во регионот и е предводена од носачот на авиони „УСС Абрахам Линколн“.

Според американскиот печат, кој се повикува на извори во американската морнарица, на трет носач на авиони, „УСС Џорџ Буш“, кој моментално е стациониран во близина на поморската воздухопловна база во Вирџинија, му е наредено да се распореди. Ова би го зголемило бројот на ударни групи на американски носачи на авиони во поширокиот регион на Блискиот Исток на три, што е исклучително ретка концентрација на поморска моќ.

Експертите кои ја анализираат ситуацијата посочуваат неколку клучни фактори зад толку обемното распоредување. Една од важните нијанси е прашањето дали ударните групи на американски носачи на авиони ќе влезат во Персискиот Залив. Иран постојано укажува дека, во случај на напад врз негова територија, би можел да го блокира Ормутскиот теснец, една од најважните транспортни артерии во светот за сурова нафта.

Таква блокада би можела да се спроведе, на пример, со потопување на големи баржи поврзани со мински синџири, со што физички ќе се затвори водниот пат. Дури и без директни борбени операции, расчистувањето на мини и деблокирањето на Ормутскиот теснец би можело да трае со недели или дури и месеци, што би имало сериозни последици за глобалниот пазар на енергија.

Затоа, веројатно е дека Пентагон планира да распореди ударни групи на носачи на авиони во различни води на Блискиот Исток, со цел да се избегне концентрацијата на сите клучни сили во Персискиот Залив и да се намали ризикот од нивно евентуално блокирање или изолација.

Друга важна причина за испраќање на втората, а потоа и третата ударна група е одбивањето на голем број земји од Блискиот Исток да се откажат од својата територија, воздушен простор или води за евентуални американски напади врз Иран. Меѓу државите кои наводно одбиле да учествуваат или да обезбедат логистичка поддршка се Обединетите Арапски Емирати, Оман и неколку други регионални актери. Ова го доведува во прашање традиционалниот американски модел на дејствување, кој се потпира на формирање и водство на широка коалиција.