Во Генералното собрание на ООН се случи ретка сцена: кога на говорницата застана израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху, десетици делегати станаа и ја напуштија салата. Меѓу ретките што останаа да седат беше српската делегација. Снимката од реакцијата на Александар Вучиќ додека салата се празнеше веднаш тргна да кружи по социјалните мрежи.

Излегувањето не беше спонтано. Палестинската делегација претходно испратила допис до другите мисии со предлог да ѝ се придружат. Надвор, пред зградата на ООН во Њујорк, се одржуваше протест, а њујоршката полиција ги приведе и актерките Сузан Сарандон и Хана Ајнбајндер од серијата „Hacks“.

Нетанјаху не се збуни. Излегувањето предизвика негодување и свиркање во салата, а неговиот тим стана и ракоплескаше. Тој им се обрати на оние што останаа: „Ако во оваа сала има уште морални кукавици што не излегоа, ве молам да го направите тоа сега.“ Потоа го изврте познатиот репертоар: израелската армија е „најморалната војска на светот“, обвинувањата за геноцид се лаги, а оние што ги шират треба „да се срамат“ – вклучително и новиот градоначалник на Њујорк, Мамдани, на кого му порача дека откако е избран, многу Евреи во Њујорк повеќе не се чувствуваат безбедно.

Српското седење не е случајност што може да се објасни со протокол. Односите меѓу Белград и Израел се сè поблиски, а тие вклучуваат и изградба на фабрика во Србија за производство на израелски дронови. Кога таков договор е на масата, станувањето од столот повеќе не е само гест. Дали Вучиќ седеше од убедување – или затоа што фабриката веќе се гради?

Белград со години игра на повеќе маси одеднаш: Брисел, Москва, Пекинг. Сега на таа листа јасно стои и Израел. Балканот одамна научил дека малите држави во големите сали ретко гласаат со срцето, а многу почесто со сметководството.

Во сала каде што половина свет стана и излезе, Србија остана на своите места. Останува прашањето што го гледаат другите кога ќе ја видат таа снимка – принцип, или инвестиција?