Виктор Орбан повеќе не е премиер на Унгарија, но линијата кон Бања Лука очигледно ја задржал. Бившиот унгарски лидер му честиташе на Милорад Додик и на СНСД за изборниот резултат во Босна и Херцеговина, со порака дека странката добила силен мандат да продолжи да се бори за интересите и правата на Република Српска.

„Грен слем! Му честитам на претседателот Милорад Додик и на сите наши пријатели во СНСД, особено на претседателката Цвијановиќ и на претседателот Миниќ, за убедливата победа на изборите во Босна и Херцеговина и во Република Српска. Силен мандат да продолжат да се борат за интересите и правата на Република Српска“, напиша Орбан на социјалната мрежа X.

Бројките, барем засега, се на страната на СНСД. Според прелиминарните податоци на Централната изборна комисија на БиХ, по обработени над 90 отсто од избирачките места, Жељка Цвијановиќ освоила 284.934 гласа во трката за српски член на Претседателството на БиХ. Кандидатот на СДС, Маринко Божовиќ, добил 136.799 гласа, а Небојша Вукановиќ 93.389. За претседател на Република Српска, Саво Миниќ од СНСД собрал 269.290 гласа, наспроти 216.867 за Бранко Блануша од СДС.

СНСД е и поединечно најсилната партија во трката за Народното собрание на Република Српска, со 38,85 отсто. За Претставничкиот дом на Парламентарното собрание на БиХ од Република Српска, СНСД има 40,91 отсто, пред Движењето Сигурна Српска со 15,10 и СДС со 13,13 отсто. Претседателот на ентитетот, српскиот член на државното Претседателство и првото место во собранието – сѐ останува кај СНСД.

Интересниот дел не е самата честитка. Орбан и Додик со години се политички сојузници, а Будимпешта отворено го поддржуваше раководството на Република Српска во неговите спорови со западните држави и со институциите во БиХ. Интересно е од каде доаѓа таа сега. Фидес ги изгуби парламентарните избори на 12 април од партијата Тиса на Петер Маѓар, со што заврши 16-годишното непрекинато владеење на Орбан. Маѓар ја презеде премиерската функција на 9 мај, а Орбан остана на чело на Фидес, сега најголемата опозициска партија во Унгарија.

Значи, честитка од човек кој повеќе не потпишува ништо во Будимпешта, упатена до партија која со години е во судир со Западот. Дали е ова лојалност, или мрежа на политички пријатели што се држат еден за друг и откако ќе ја изгубат моќта? Балканот одамна научил дека пријателствата меѓу лидерите често траат подолго од нивните мандати.

Останува прашањето колку тежи поддршката од Будимпешта кога зад неа повеќе не стои унгарската влада, туку опозициска партија. Кога пријателот ќе остане без фотелја, колку вреди неговиот „грен слем“?