Aston Villa priti 44 vjet për një finale evropiane. Tani e ka. Katër gola pa përgjigje ndaj Nottingham Forest në Villa Park, dyfish nga John McGinn për tre minuta, dhe Birminghami e dërgoi klubin e tij atje ku gjeneratat e tifozëve mund vetëm të ëndërronin - në finalen e Ligës së Evropës, kundër SK Freiburg.

Ndeshja filloi siç donte Villa - me presion. Stefan Ortega e mbrojti rrezikun e parë, gjuajtjen me kokë të Pau Torres, ndërsa Tielemans humbi me kokë pas korner. Sinjali ishte i qartë: vendasit nuk erdhën të ruanin rezultatin nga ndeshja e parë, erdhën ta mbyllnin serinë.

Në minutën e 36-të erdhi goli i parë. Ollie Watkins u gjet në vendin e duhur pas kombinimit me Emi Buendía dhe nga afër nuk pati dilemë - 1:0. Disa minuta më vonë, i njëjti Watkins ishte një hap larg dyfishimit, por Ortega e priti goditjen e kthyer.

Pas pushimit McGinn filloi të dominonte qendrën. Morgan Rogers humbi një rast të pastër, dhe pastaj Villa fitoi një penallti pasi Torres u rrëzua në zonë. Buendía nuk u dyzua - 2:0. Rogers mendoi se shënoi edhe golin e tretë rreth minutës së 60-të, por ishte në pozicion jashtë loje.

Forest u përpoq ta kthente ndeshjen. Hutchinson goditi me qendër-shut në shtyllën e largët, por Igor Jesus goditi me kokë jashtë. Chris Wood doli vetëm para portës dhe e humbi - Emi Martínez ishte në vend. Kjo ishte shansi i fundit i mysafirëve.

E pastaj erdhi McGinn. Në minutën e 77-të - kontakti i parë në rrjetë. Në të 80-tën - sërish. Dyfish për tre minuta, katër gola gjithsej, dhe Villa Park po shihte diçka që Birminghami nuk e kishte parë që nga viti 1982: ekipin e vet në një finale evropiane. Rezultati agregat 4:1, dhe kundërshtari në Bazel apo kudo që të jetë finalja - gjermanët e Freiburg-ut.

Për tifozët që vitet i numëronin me zhgënjime, kjo nuk është thjesht kualifikim. Kjo është punë e gjeneratave. Unai Emery tregoi se ekipi që ndërton nuk është eksperiment - është një projekt që tashmë funksionon në nivelin më të lartë. Pyetja tani nuk është nëse Villa do të luajë finalen, por nëse do ta fitojë.