Астон Вила чека на европски финален меч 44 години. Сега ја има. Четири гола без одговор против Нотингам Форест на Вила Парк, дубл на Џон Мегин за три минути, и Бирмингем го испрати својот клуб таму каде што генерациите навивачи можеа само да сонуваат – во финалето на Лигата Европа, против СК Фрајбург.

Утакмицата почна како што Вила сакаше – со притисок. Стефан Ортега ја одбрани првата опасност, главата на Пау Торес, додека Тилеманс промаши главата по корнер. Знакот беше јасен: домашните не дојдоа да го чуваат резултатот од првиот меч, дојдоа да ја затворат серијата.

Во 36-та минута стигна и првиот гол. Оли Воткинс се најде на вистинско место по комбинацијата со Еми Буендија и од близу немаше дилема – 1:0. Неколку минути потоа, истиот Воткинс беше на чекор од дублирање, но Ортега го одби закривениот удар.

По одморот Мегин почна да доминира на средината. Морган Роџерс промаши една чиста шанса, а потоа Вила доби пенал откако Торес беше срушен во казнениот простор. Буендија не се двоумеше – 2:0. Роџерс мислеше дека постигна и трет гол околу 60-та минута, но беше офсајд.

Форест се обиде да го врати мечот. Хачинсон упати центар-шут до далечната стативна, но Игор Жезус главеше покрај гол. Крис Вуд излезе сам пред голот и го промаши – Еми Мартинез стоеше на местото. Тоа беше последната шанса на гостите.

А потоа дојде Мегин. Во 77-та минута – првотакт удар во мрежа. Во 80-та – повторно. Дубл за три минути, четири гола вкупно, и Вила Парк гледаше нешто што Бирмингем не го видел од 1982 година: своја екипа во европско финале. Агрегатниот резултат 4:1, а противникот во Базел или каде и да биде финалето – германски Фрајбург.

За навивачите што годините ги броеа со разочарувања, ова не е само квалификација. Ова е генерациска работа. Унаи Емери покажа дека тимот што го гради не е експеримент – тоа е проект кој веќе функционира на највисоко ниво. Прашањето сега не е дали Вила ќе игра финале, туку дали ќе го освои.