Një banesë prej 110 metrash katrorë në qendër të qytetit. Lokacioni i përsosur - Paseo Majorka në Palma, me gjelbërim para hyrjes dhe detin disa minuta larg. Ndërsa brenda: kuzhina e mbyllur në dhomën e vet, dhoma e ndenjes veçmas, dhoma e ngrënies e treta, dhe mes të gjithave korridore. Rregullim klasik nga koha kur çdo funksion merrte muret e veta.

Pronarët, një çift që jeton në Ibica dhe kërkonte banesë për të kaluar më shumë kohë në qytet, së pari e blenë lokacionin. Ajo që i tërhoqi te vetë banesa erdhi më vonë - kur panë çfarë mund të bëhet nga ata mure. Punën e mori studioja „Jaime Salvá Architecture & Interior Design“ me një premisë: të rrëzohen ndarjet dhe tërë jeta e përditshme të mblidhet në një zonë të hapur.

Njëqind e dhjetë metra katrorë që u bënë më të mëdhenj pa asnjë metër të shtuar. Kjo është pjesa që vlen të kuptohet, sepse është e zbatueshme kudo. Nuk u shtua sipërfaqe - u hoqën korridoret. Zonat e lëvizjes u reduktuan në minimum, dhe secila dhomë fitoi gjerësi pa fituar metra katrorë.

„Qëllimi kryesor ishte që banesa të pushojë së funksionuari si një varg dhomash të pavarura. Me hapjen e rregullimit arritëm që drita të arrijë më larg, ndërsa kuzhina, dhoma e ngrënies dhe ajo e ndenjes të lidhen shumë më natyrshëm“, shpjegon Hajme Salva. Tri hapësirat sot ndajnë të njëjtin ambient, ndërsa vizualisht i ndan vetëm një shtyllë mbajtëse e veshur me dru lisi - një kufi që nuk mbyll asgjë.

Ishulli është lëvizja e vërtetë. Kuzhina është prej lisi, me dollapë nga dyshemeja deri në tavan që fshehin pajisjet, dhe një rrip drite të zi që shënon boshtin e dhomës. Ishulli funksionon si bar për mëngjes, me tre stola të lartë me mbështetëse, dhe prej tij shihet tërë banesa - tavolina e ngrënies nga njëra anë, dhoma e ndenjes në thellësi. Detaji kyç: pllaka e punës e ishullit është e njëjtë me atë të kuzhinës, kështu që të dyja zonat lexohen si një mobilie e vetme, e jo si dy elemente të bashkuara.

Elementi i dytë që e përcakton projektin është muri prej guri pranë tavolinës së ngrënies - një nga gjërat e rralla të ruajtura nga banesa e vjetër. „Punuam me pak materiale dhe shumë të natyrshme, duke kërkuar që të plaken mirë dhe të sjellin ngrohtësi pa e mbytur hapësirën. Muri ekzistues prej guri na dukej veçanërisht interesant sepse sjell teksturë dhe e lidh të renë me historinë e banesës“, thotë arkitekti.

Në dhomën e ndenjes, përballë divanit në formë L-je, një dollap druri për televizor zë tërë murin. Nota e vetme grafike në tërë banesën janë jastëkët me printim palmash; gjithçka tjetër mbetet në paletë neutrale. Jashtë dritares, mes perdeve të tejdukshme, shihen palmat dhe pemët e Paseo Majorkës - kujtesë se lokacioni nuk është vetëm adresë, por pjesë e projektit.

Arkitekturë që punon në heshtje. Korridori drejt pjesës së gjumit është zgjidhur me një dollap lisi nga dyshemeja deri në tavan që fsheh pjesën më të madhe të depozitimit në banesë. „Në një rikonstruksion të plotë, shumë nga vendimet që e ndryshojnë më së shumti banesën janë pikërisht ato që shihen më pak. Integrimi i depozitimit, fshehja e disa dyerve dhe vazhdimësia e zdrukthtarisë na mundësuan të arrijmë një arkitekturë shumë më të pastër“, thotë Salva.

Në njërën dhomë gjumi, pranë dollapit të inkorporuar, zona e punës është e ndërtuar në vetë veshjen prej druri - një tavolinë e ngushtë, një llambë e zezë dhe një karrige minimaliste nën një pikturë gjeometrike. Kjo nuk është zyrë shtëpie, por një cep që aktivizohet kur duhet dhe zhduket vizualisht kur nuk duhet. Në dhomën tjetër, koka e krevatit është e tapicuar në një ton që kontraston me lisin dhe mbart një raft përgjatë tërë gjatësisë, një komodinë pezull dhe një cep leximi me kolltuk, mbështetëse këmbësh dhe llambë dyshemeje.

Banja e apartamentit ka lavaman guri të varur, rubineteri të zezë mat dhe pasqyrë të rrumbullakët, ndërsa një ndarje prej xhami të tejdukshëm e ndan dushin pa e mbyllur plotësisht pamjen drejt dhomës së gjumit. Banja e dytë ka lavamanë dyfishë prej guri, pasqyrë me ndriçim të pasëm përgjatë tërë gjerësisë dhe shporta prej fijesh natyrore nën pllakë në vend të mobilieve shtesë.

Te ne rikonstruksioni zakonisht do të thotë më shumë - më shumë dollapë, më shumë mobilie, më shumë dhoma të ndara për të fituar edhe një „hapësirë“. Kjo banesë bën të kundërtën dhe fiton më shumë hapësirë. Pyetja që shtron nuk është sa kushtoi, por pse mendimi i parë kur kemi një banesë të ngushtë është të vendosim diçka në të, e jo të nxjerrim.