Barcelona sërish hyn në një spekulim plotësisht të njohur për të - emër i madh, shifër e madhe dhe matematikë financiare që nuk përputhet. Këtë radhë në radar është Antoni Gordon, anglezi kombëtar i Njukastëllit, për të cilin „AS" spanjoll shkruan se katalanasit e shohin si zëvendësues dhe konkurrent për Rafinjën në krahun e majtë.

Çmimi që kërkon Njukastëlli - 80 milionë euro - është një shumë që një klub me kufizime të rrepta financiare normalisht as nuk duhet ta shqyrtonte. Por kjo është Barcelona, klubi që vazhdimisht përpiqet ta tejkalojë hijen e tij.

Gordoni këtë sezon shënoi 17 gola dhe shtoi pesë asistime në 47 ndeshje - shifra që impresionojnë veçanërisht sepse pati një rënie të dukshme forme në mes të kampanjës. Me 25 vjet, ai është në moshën kur klubet e mëdha duan ta kapin lojtarin para se të arrijë majën.

Drejtori sportiv Deko dhe trajneri Hanzi Flik e vlerësojnë për drejtësinë dhe aftësinë e tij për të luajtur në disa pozicione sulmuese. Edhe Bajerni i Mynihut e ndoqi, por nuk arriti marrëveshje me Njukastëllin.

Këtu vjen pjesa komike e historisë. Barcelona nuk mundi as Markus Rashfordin ta blinte nga Mançester Junajted për 26 milionë paund, një shifër që për standardet e futbollit elitar evropian është thuajse simbolike. Dhe tani po lidhet me një transferim që është tre herë më i madh, dhe kjo në një klub që duhet të respektojë rregullin 1:1 të La Ligës për qëndrueshmëri financiare.

Barcelona ka edhe prioritete më urgjente - një sulmues qendror dhe një mbrojtës qendror, pozicione ku klubi është realisht i zhveshur. Gordoni është lojtar për të cilin klubi mund të mallëngjehet, por mallëngjimi dhe mundësia për të blerë janë dy gjëra të ndryshme në Kamp Nou. Mediat angleze tashmë e përcjellin historinë me skepticizëm - dhe me arsye.