E zeza në dasmë te ne ende lexohet si gabim ose si zi. Në dekorim, kjo është ngjyra që e ngre më shpejt të gjithë tavolinën - me kusht që të mos përdoret si kryesore, por si kornizë.

Logjika mbi të cilën mbështeten dekoruesit është e thjeshtë: e zeza është e vetmja ngjyrë që nuk garon me asgjë. Nuk kërkon harmonizim me lulet, nuk përplaset me arin, nuk e tërheq vëmendjen nga nusja. Punon si konturë rreth gjithçkaje tjetër.

Ku vendoset, e ku jo

Përdorimi më i vogël dhe më i sigurt janë shiritat - të lidhur rreth pecetës, rreth shandanit, rreth kartonit me emër. Një copë shirit, thuajse pa shpenzim, dhe tavolina menjëherë duket e rregulluar me qëllim, jo e mbledhur rastësisht.

Pika e dytë është shpërndarja e të ftuarve. Një tabelë e zezë me emrat e të ftuarve dhe monogramin e çiftit lexohet nga larg, që është çështje praktike para se të jetë estetike - askush nuk dëshiron t'i afrohet në pesëdhjetë centimetra për të gjetur emrin e vet.

Nga aty e lart, kombinimet: e zeza me arin është më e sigurta, sepse ari ia zbut peshën. Qirinj të zinj në shandanë bronzi mbi bazë të bardhë. Shirit tavoline ose mbulesë me motiv në nuancë të errët, në vend të një pëlhure krejtësisht të zezë. Skaje të zeza te pjatat nënvendëse.

Rregulli që dekoruesit e përsërisin ka të bëjë me numrin e ngjyrave: jo më shumë se tri nuanca në një tavolinë. Me të zezën kjo bëhet më e rreptë, sepse çdo ngjyrë e katërt menjëherë fillon të luftojë me të.

Kur e zeza mban gjithçka

Një dekorim tërësisht i zi funksionon, por vetëm në një situatë - dasmë mbrëmjeje në ambient të hapur. Atëherë errësira përreth tashmë është aty, kurse qirinjtë dhe lulet bëhen pikat e vetme të ndritshme. E njëjta skenë në një dasmë kopshti në mesditë duket sikur dikush e ka ngatërruar rastin.

Mbetet pjesa që katalogët rrallë e përmendin: ftesat. Letër e zezë, zarfe të zinj, kaligrafi në të bardhë. Kjo është gjëja e parë që i ftuari e merr në dorë dhe pjesa e vetme e dekorimit që i mbetet pas dasmës - gjë që e bën edhe investimin më të lirë në gjithë historinë.