Црното на свадба кај нас сè уште се чита како грешка или како тага. Во декорацијата, тоа е бојата што најбрзо ја крева целата маса – под услов да не се употреби како главна, туку како рамка.

Логиката на која се потпираат декоратерите е едноставна: црното е единствената боја што не се натпреварува со ништо. Не бара усогласување со цвеќето, не се судира со златото, не влече внимание од невестата. Работи како контура околу сè друго.

Каде се става, а каде не

Најмалата и најсигурна употреба се панделките – врзани околу салфета, околу свеќник, околу картичка со име. Едно парче лента, речиси без трошок, а масата веднаш изгледа наменски уредена, не случајно составена.

Втората точка е распоредот на гостите. Црна табла со имињата на гостите и монограмот на парот се чита од далеку, што е практично прашање пред да биде естетско – никој не сака да се приближува на педесет сантиметри за да го најде своето име.

Од таму нагоре, комбинациите: црно со злато е најбезбедната, затоа што златото ја омекнува тежината. Црни свеќи во месингани свеќници на бела покривка. Столната лента или покривката со шара во темна нијанса, наместо целосно црна ткаенина. Црни рабови на подметнувачките чинии.

Правилото што го повторуваат декоратерите е за бројот на бои: не повеќе од три нијанси на една маса. Со црно тоа станува построго, затоа што секоја четврта боја веднаш почнува да се бори со него.

Кога црното носи сè

Целосно црна декорација работи, но само во една ситуација – вечерна свадба на отворено. Тогаш темнината наоколу веќе е таму, а свеќите и цвеќето стануваат единствените светли точки. Истата поставка во пладневна градинска свадба изгледа како да некој погрешил повод.

Останува делот што ретко го спомнуваат каталозите: поканите. Црна хартија, црни пликови, калиграфија во бело. Тоа е првото нешто што гостинот го добива во рака и единствениот дел од декорацијата што останува кај него по свадбата – што го прави и најевтината инвестиција во целата приказна.