Не постои проблем со лицето – тоа е првото што треба да се каже. Но шминката може да ја промени перцепцијата, а кај очите што се поблиску едно до друго, неколку мали потези создаваат впечаток на поотворен и посветол поглед. Не се менуваат цртите, туку се прераспределува визуелното тежиште кон надвор.

Првиот чекор е подготовка. Коректор на капакот и во внатрешниот агол на окото го изедначува тонот и додава светлина. Оваа основа е она што ги отвора очите пред воопшто да си зела молив в рака.

Вториот чекор се веѓите. Тие се обликуваат природно, но со свесно избегнување на линијата кон внатрешниот агол, а лакот малку се издолжува за да го води погледот навон. Веѓите се рамка на окото – ако тие водат кон центарот, целото лице изгледа стеснето.

Третиот чекор е сенката, и тука е клучот. Светли, сатенски нијанси одат на внатрешната третина од капакот, а средните и темните тонови се резервираат за надворешниот дел, разлеани кон слепоочницата. Светлината привлекува, темнината повлекува – па светлото се става таму каде сакаш простор, темното таму каде сакаш длабочина.

Четвртиот чекор е ајлајнерот. Тој не почнува од внатрешниот агол, туку од средината на капакот, а дебелината расте кон надворешниот агол со мал потег нагоре. Петтиот и последен чекор е маскарата, нанесена особено на надворешните трепки, горе и долу.

Ништо од ова не бара скап производ или посета кај професионалец. Само разбирање дека шминката е игра со светлина, не маска. И еден совет што вреди за многу нешта во животот, не само за очите – малите промени, направени на вистинското место, менуваат повеќе од драматичните.