Rregulli që dizajneri Alvaro Pojdel e thotë për kumbarat dhe nënat e nuses është më interesant se cilado copë veshjeje: rehatia shihet nga jashtë. Nëse gruaja nuk ndihet e sigurt në fustan, kjo lexohet në qëndrimin e saj tërë mbrëmjen, pavarësisht sa ka kushtuar fustani. Dhe këshilla e dytë, pothuajse heretike për një redaksi mode - të mos shkohet tepër pas asaj që imponojnë rrjetet sociale.

Protokolli që ai përmend është më konkret nga sa mendojnë shumica. Fustani i gjatë është i rezervuar për kumbarën, veçanërisht kur vishet mantilja, dhe kjo vlen si për dasmë të mëngjesit, ashtu edhe të pasdites. Nëna e nuses shkon me gjatësi midi. Mëngët franceze janë zgjedhja e parë për të dyja rolet - japin më së shumti siguri.

Te ngjyrat vija ndahet. „Pamjet monokromatike funksionojnë shumë mirë te kumbarat“, thotë Pojdel, ndërsa nënat e nuses më shpesh rrezikojnë me kombinimin e ngjyrave dhe teksturave. Ky është një dallim që te ne pothuajse nuk njihet - në një dasmë maqedonase të dyja rolet zakonisht hyjnë në të njëjtën kategori „solemne“, kështu që gjithçka përfundon në të njëjtën vitrinë.

Dizajnerja Kristina Valensuela e bart historinë te materialet: krep, bombazin, zhorzhet mëndafshi, zhakard, li dhe mëndafshe natyrale rustike. Këto nuk janë emra për t'u mburrur - këto janë pëlhura që e mbajnë formën dhe lëvizin si duhet kur njeriu ulet, ngrihet dhe kërcen me orë.

Fjalia e saj përfundimtare është edhe arsyeja më e mirë pse kjo fare është temë: të vishësh një kumbarë ose nënë të nuses do të thotë „ta shoqërosh në një nga ditët më të rëndësishme të jetës së saj. Dizajni duhet të jetë në lartësinë e asaj emocioni“. Te ne dasma është punë serioze me muaj përgatitje, e megjithatë më së paku vëmendje merr pikërisht gruaja që qëndron më afër nuses.