Tasarımcı Alvaro Poidel'in sağdıçlar ve gelin anneleri için söylediği kural, herhangi bir kıyafet parçasından daha ilginç: rahatlık dışarıdan görünür. Kadın elbisenin içinde kendini güvende hissetmiyorsa, bu bütün akşam duruşundan okunur; elbisenin fiyatı ne olursa olsun. Ve ikinci tavsiye, bir moda masası için neredeyse sapkınca - sosyal medyanın dayattığının çok fazla peşinden gitmemek.

Anlattığı protokol çoğu kişinin sandığından daha somut. Uzun elbise sağdıca ayrılmış, özellikle mantilla takıldığında; bu hem sabah hem öğleden sonra düğünü için geçerli. Gelinin annesi midi boya gidiyor. Fransız kol her iki rol için de ilk tercih - en çok güveni veren o.

Renklerde çizgi ayrılıyor. "Monokrom görünümler sağdıçlarda çok iyi işliyor," diyor Poidel; gelin anneleri ise renk ve doku kombinlemekle daha sık risk alıyor. Bu, bizde neredeyse hiç fark edilmeyen bir ayrım - bir Makedon düğününde her iki rol de genelde aynı "resmi" kategoriye giriyor, böylece her şey aynı vitrinde bitiyor.

Tasarımcı Cristina Valenzuela hikâyeyi malzemelerde taşıyor: krep, bombazin, ipek jorjet, jakar, keten ve doğal rustik ipekler. Bunlar hava atmak için isimler değil - bunlar formunu koruyan ve insan otururken, kalkarken ve saatlerce dans ederken gerektiği gibi hareket eden kumaşlar.

Onun kapanış cümlesi, bunun neden bir konu olduğunun da en iyi gerekçesi: bir sağdıcı ya da gelin annesini giydirmek, "hayatının en önemli günlerinden birinde ona eşlik etmek demektir. Tasarım bu duygunun düzeyinde olmalı." Bizde düğün aylarca hazırlık isteyen ciddi bir iş; yine de en az ilgiyi tam da geline en yakın duran kadın görüyor.