Gjashtë lojtarë të natyralizuar për një vit: çfarë saktësisht po ndërtojmë?

Kur Mozes Rajt të dalë në parket kundër Austrisë më 30 gusht në parakualifikimet për EuroBasket, do të jetë lojtari i gjashtë i natyralizuar me fanellën maqedonase që nga gushti i vitit 2025. Kjo është gjysma e një liste standarde për një ndeshje, e mbledhur për pak më shumë se dymbëdhjetë muaj. Dy herë në të njëjtën dritare luajtën nga dy të natyralizuar të ndryshëm: në nëntor Omari Mur kundër Azerbajxhanit dhe Xhejkob Uajli kundër Irlandës, ndërsa këtë verë Di Xhej Stjuart kundër Irlandës dhe Nejt Sestina kundër Luksemburgut. Portali i specializuar „BasketNews“ këtë e quajti tallje me rregullat e FIBA-s, çka është mënyrë e nënvlerësuar për të thënë diçka të saktë: Federata shpërndan pasaporta më shpejt sesa ndërton skuadër. Rezultatet nuk i shkojnë për shtat askujt. Në Kampionat Evropian nuk kemi qenë që nga viti 2015, kur përfunduam të nëntëmbëdhjetët, ndërsa deri te turneu kryesor i Botërorit nuk kemi arritur fare. Kush përgjigjet për këtë - mysafiri që do të luajë tri ndeshje, apo njerëzit që me vite nënshkruajnë?

Mozes Rajt: „Tashmë stërvitem sikur të isha maqedonas prej kohësh“

Ana tjetër e së njëjtës histori është se Rajti nuk është aspak mbushës vendi. Ai ishte një nga qendrorët më të mirë në Euroligë sezonin e kaluar, ndërsa të ardhshmin do ta shohim me fanellën e Olimpia Milanos. Në Shkup tashmë stërvitet me bashkëlojtarët e rinj. „Më pëlqen ekipi dhe mënyra si jam pranuar në përfaqësuese, tashmë stërvitem sikur të isha maqedonas prej kohësh“, deklaroi ai. Nga ekipi më mirë e njeh Nenad Dimitrijeviqin, me të cilin është ndeshur në Euroligë. Për duelin me Austrinë në Vjenë thotë se kundërshtari ka ndryshime në përbërje dhe lojtarë të rinj cilësorë. Pra, problemi kurrë nuk ka qenë se vijnë lojtarë të mirë. Problemi është se secili prej tyre vjen vetëm, për një dritare, dhe pastaj zhduket para se i ardhshmi të arrijë ta mësojë emrin e të mëparshmit.

Noa Farahan në MZT: „Shkupi është qytet i bukur, ndjesia është fjalë për fjalë si në shtëpi“

Kampioni maqedonas e ndërton sezonin 2026/2027 rreth Noa Farahanit, një bek amerikan që duhet të jetë figura bartëse e „lejlekëve“. Përshtypjet e tij të para janë krejt normale dhe pikërisht prandaj tingëllojnë të sinqerta: „Shkupi është vërtet qytet i bukur, veçanërisht Aerodromi ku kaloj pjesën më të madhe të kohës, ndërsa njerëzit janë të mrekullueshëm.“ Për ekipin thotë se luan basketboll të shpejtë dhe se topi lëviz mirë. Sfida më e madhe është FIBA Eurokupi. „Paraqitja në Evropë është sfidë e stërmadhe. Nuk ka hapësirë për shpengim“, porosit ai, ndërsa në pyetjen a është gati të jetë lider përgjigjet shkurt: „Po, absolutisht.“ MZT-ja në Evropë gjithnjë është histori në të cilën hyhet me shpresë, e dilet me llogarinë sa ka kushtuar.

Valançunas e hapi atë për të cilën të gjithë pëshpërisnin në Lituani

Lituania është fuqi basketbolli, ndërsa qendrori i saj më i njohur tha publikisht se diçka brenda nuk funksionon. Jonas Valançunas, që në moshën 34 vjeçare u kthye në shtëpi me nënshkrim për Zhalgirisin pas një karriere të gjatë në NBA, e humbi këtë dritare kualifikuese. Një pjesë e arsyes është private, por një pjesë jo. „Kur gjithçka është mirë, zakonisht nuk ikën nga vështirësitë. E nuk ishte gjithçka me përfaqësuesen vërtet aq mirë“, tha ai për „BasketNews“. Menjëherë saktëson se nuk bëhet fjalë për hotele, autobusë apo fluturime çarter: „Mund të flemë edhe në hotel më të keq. Por ndonjëherë bëhet fjalë për vëmendje elementare njerëzore, për orarin.“ Hapur e vuri në pikëpyetje edhe pozitën e kryetarit të Federatës, Mindaugas Ballçunas. Lituania pas raundit të parë ka 3-3 dhe është e katërta në grupin J, pas Turqisë (6-0), Italisë (5-1) dhe Serbisë (4-2). Kalojnë vetëm tri skuadra në Botërorin në Katar në vitin 2027. Pra do t'u duhen pesë fitore nga gjashtë ndeshje kundër Turqisë, Serbisë dhe Bosnjës. Histori që në Ballkan lexohet pa përkthim.

Donçiqi i mbajti Lejkersat në Lubjanë për shkak të spitaleve

Los Anxheles Lejkersat duhej të fluturonin nga Lubjana të hënën në mëngjes. Nuk u nisën, sepse Luka Donçiq u kërkoi një nder bashkëlojtarëve. Së pari shkuan në maternitetin e Lubjanës, ku u fotografuan, nënshkruan dhe përshëndetën nënat me të porsalindurit. Pastaj, nëpër korridoret nëntokësore, vazhduan deri te Klinika Pediatrike te fëmijët rëndë të sëmurë. Ata të cilëve shëndeti ua lejonte, më vonë iu bashkuan në fushën pranë klinikës. Lojtarët qëndruan gjatë, bisedonin, fotografoheshin dhe hidhnin kosha me fëmijët, ndërsa sollën edhe dhurata. Nisja u shty për orën 15:10. Ky është fundi i kampit katërditor në Slloveni që përfshiu stërvitje, Bledin dhe vizitën e fushës nga fëmijëria e tij. Vend i vogël, ylli më i madh, dhe një lajm që nuk kërkoi agjenci marketingu për të funksionuar.