Rizotoja është një gjellë për të cilën të gjithë mendojnë se e dinë, ndërsa gjysma e tyre e bëjnë si pilaf me pana. Dallimi qëndron në shtatë hapa, asnjëri prej tyre i shtrenjtë, dhe të gjithë janë të kundërt me instinktin për të nxituar.

Lista erdhi nga një kuzhinë në Malaga, ku Antonio Banderas priti aktorin Dominik Sesa për filmin „Toni“ - histori për vitet e para të kuzhinierit Entoni Burdejn, i shfaqur premierë në Shtetet e Bashkuara më shtatë gusht. Banderasi në film luan një kuzhinier-mentor me përvojë, ndërsa jashtë setit është bashkëpronar i El Pimpit në pjesën e vjetër të qytetit dhe i La Pergolës. Rizoton e bëri me perime, kërpudha dhe gjoks pule.

Shtatë rregullat

Oriz arborio ose karnaroli - sorta tjetër nuk e lëshon niseshtenë që krijon kremin. Supa mbahet e valë gjithë kohës; lëngu i ftohtë e ndal vlimin dhe orizi shtrëngohet në vend që të zbutet. Orizi së pari skuqet me qepën derisa kokrra të bëhet e tejdukshme në buzë. Supa shtohet gradualisht, jo përnjëherë. Zihet tetëmbëdhjetë deri në njëzet minuta në temperaturë mesatare. Në fund vjen mantekatura - gjalpi dhe parmixhani përzihen jashtë zjarrit, me energji, dhe ky është hapi që nga orizi me salcë bën rizoto. Dhe shërbehet menjëherë, sepse rizotoja nuk pret askënd.

Fjalia më e mirë e gjithë historisë nuk është për orizin

„Më kujtohet si vija këtu me vajzat kur isha gjashtëmbëdhjetë a shtatëmbëdhjetë vjeç“, tha Banderasi për El Pimpin. Njeri me karrierë hollivudiane, që u kthye në qytetin e vet dhe bleu lokalin ku dilte si adoleshent.

Ai thotë hapur se preferon restorante modeste me peshk të freskët të kapur aty pranë sesa tavolina të shkëlqyeshme. Ky është qëndrim që në Ballkan nuk ka nevojë të shpjegohet. Çdo fshat ka një bujtinë të tillë, dhe secili e di se atje hahet më mirë sesa atje ku menyja ka fotografi.

Rizotoja nuk është gjellë ballkanike, por parimi njihet - gjella më e mirë nuk kërkon përbërës të shtrenjtë, por dikë që nuk nxiton.