Rreth pesë mijë njerëz dolën në rrugët e Lubjanës pikërisht ditën kur Izraeli hapi përfaqësinë e tij të parë ambasadoriale në Slloveni. Slogani i protestës ishte i drejtpërdrejtë: „Jo ambasadës gjenocidale.“ Në të njëjtën kohë, brenda ndërtesës, shefi i diplomacisë izraelite Gideon Saar shtrëngonte dorën me ministrin slloven Tone Kajzer.

Kajzer pas takimit tha se është koha, „pas një periudhe të gjatë“, që marrëdhëniet e dy shteteve të forcohen dhe bashkëpunimi të kalojë në „shpejtësi më të lartë“. Jashtë, turma kritikonte edhe politikën izraelite edhe hapin e qeverisë së vet.

Ajo që e bën këtë skenë më të fortë se një protestë të zakonshme është sa shkurt zgjati kthesa. Qeveria e mëparshme sllovene e njohu Palestinën, i dënoi veprimet izraelite në Rripin e Gazës dhe në vendbanimet ilegale dhe ndaloi tregtinë e armëve me atë shtet. Që nga qershori në pushtet është Partia Demokratike Sllovene e Janez Janshës, ndërsa tashmë në shtator hapet ambasadë dhe flitet për shpejtësi më të lartë. Opozita sot akuzoi se qeveria e re udhëheq „politikë të jashtme izraelite“.

Kush ishte në shesh

Në tubim morën pjesë edhe ish-presidenti Milan Kuçan dhe ish-ministrja e drejtësisë Andreja Katiç. Kur një ish-kryetar shteti radhitet me demonstruesit kundër një hapi të qeverisë aktuale, kjo nuk është më protestë qytetare - është çarje e hapur në majën politike të vendit.

Lëvizja për të drejtat e palestinezëve që dy javë më parë i drejtoi qeverisë një apel publik kundër hapjes së ambasadës, me nënshkrime nga 41 organizata dhe mbi 300 individë. Apeli nuk ndihmoi. Ceremonia u mbajt sipas planit.

Ajo që tregon Sllovenia është sa e hollë është vija mes „qëndrimit shtetëror“ dhe „qëndrimit të qeverisë aktuale“ në vendet e vogla. Për një vit i njëjti shtet fillimisht njohu Palestinën, e pastaj hapi ambasadë izraelite - pa asnjë ngjarje në botë që në vetvete e kërkon kthesën. Ndryshoi qeveria, ndryshoi politika e jashtme. A do të ishte diçka ndryshe te ne?