RTS-ja u kërkoi falje shikuesve, ndërsa Pink-u paralajmëroi largime nga puna për rreth një mijë të punësuar: Vuçiqi ra, e ekrani ndërroi ton brenda një jave

Për gati dy vjet studentët protestuan në gjithë Serbinë, ndërsa në ekranet e RTS-së dhe të RTV-së së Vojvodinës për ta thuajse nuk kishte asnjë fjalë objektive. Një javë pasi Aleksandar Vuçiqi humbi zgjedhjet, serviset publike dolën me një kërkim faljeje për shikuesit „për gjithçka që është lënë jashtë në periudhën e mëparshme“.

„Këta janë hapat e parë drejt, shpresojmë, shërimit të RTS-së... Para nesh është puna në përmbajtjet programore, gjithçka në interes publik. Duam ta rikthejmë besimin tuaj“, porositi kolegjiumi i ri redaktues i programit informativ të RTS-së, në një komunikatë të lexuar në lajmet kryesore të mbrëmjes të enjten. E formuluar bukur. Por besimin e shpenzoi linja redaktuese që për vite vendoste kush do të shihej në ekran e kush jo.

Dorëheqjet ranë si domino. Së pari u larguan kryeredaktori dhe një pjesë e redaksisë së RTV-së, pastaj drejtoresha e RTS-së, u zëvendësua redaktorja e programit informativ, ndërsa ndryshime pati edhe në disa redaksi. Të premten dha dorëheqje edhe drejtori i RTV-së, Goran Karaxhiq. Çfarë saktësisht ishte „lënë jashtë“ dhe me urdhër të kujt? Kjo është pyetja që vjen pas çdo faljeje të tillë.

Te televizionet komerciale është më e ashpër. Zhelko Mitroviq, pronari i TV Pink, rrjeti i të cilit arrin edhe në rajon, paralajmëroi largime nga puna për rreth një mijë të punësuar. Sa nga ata një mijë e qepën propagandën, e sa vetëm merrnin rrogë?

Në rrugë toni ishte edhe më i rëndë. Para redaksive të Informer dhe Pink u mblodhën grupe qytetarësh të pakënaqur, ndërsa programi i TV Informer u ndërpre shkurtimisht kur një masë njerëzish hyri me forcë në studio. Lista e studentëve i dënoi menjëherë ndërhyrjet dhe bëri thirrje për përmbajtje nga hakmarrja, por kërkoi edhe përgjegjësi për fjalën publike: për shkeljen shumëvjeçare të kodeve profesionale, përfshirë përgjegjësinë penale për përhapjen e urrejtjes ndaj kundërshtarëve politikë. Vuçiqi, nga ana e tij, kërkesat për tranzicion më të shpejtë dhe për dorëheqje në polici, zbulim, gjyqësor dhe mediat e regjimit i quan „terror revolucionar“.

Të besohet se rrjeti ka marrë fund do të ishte e parakohshme. Mbështetja e tij më besnike për momentin mbeten TV Informer dhe tabloidi me të njëjtin emër, të cilët edhe pas humbjes e quajnë „president“, por edhe „lider të opozitës“. Profesoresha në Fakultetin e Arteve Dramatike në Beograd, Ana Martinoli, paralajmëron se nuk ka zgjidhje të shpejta: „Një falje nuk e ndryshon sistemin, ndërsa humbja zgjedhore nuk i fshin lidhjet pronësore, financiare dhe politike që për më shumë se një dekadë përcaktuan programet e një numri të madh mediash.“ Sipas saj, Vuçiqit nuk i duhen të gjitha televizionet. Mjafton që në një pjesë të hapësirës mediatike interpretimi i tij të mbetet i vetmi që llogaritet seriozisht.

Brukseli e thotë këtë në mënyrën e vet, më të thatë. Raporti i Komisionit Evropian për Serbinë, që duhet të dalë zyrtarisht më 4 nëntor dhe përmbajtja e të cilit tashmë dihet, thotë se vendi ka vazhduar të regresojë në lirinë e medias, me frikësim të gazetarëve dhe gjuhë urrejtjeje të drejtuar ndaj tyre. Kjo është trashëgimia që pret pushtetin e ri.

Ballkani e njeh këtë skenë: pushteti ndërrohet, e kamerat brenda natës kthehen drejt fituesve të rinj. Testi i vërtetë për RTS-në vjen herën e parë kur pushteti i ri të gabojë. A do ta thotë atëherë dikush këtë në lajmet kryesore?