Ndonjëherë vendimi më i madh në jetë varet nga ai që për pak nuk e more. Sara fillimisht refuzoi një program studimi në Montreal - dhe vetëm pas këmbënguljes së një shoqeje aplikoi në çastin e fundit. Katër muajt në Kanada i sollën atë që e priste më pak: bashkëshortin e ardhshëm.

„Gjëja e fundit që mendova kur po nisesha për katër muaj në Kanada ishte se do të takoja burrin tim“, tregon ajo. Atje takoi Titon, dhe shtatë vjet më vonë ai i propozoi martesë gjatë një fundjave në Baqueira. U martuan në janar, në Manastirin Mbretëror Santa María del Puig në Valencia.

Për ditën e saj Sara zgjodhi një dizajn të markës T.ba Brides të dizajneres Sol Prado - një copë nga një koleksion i gatshëm me një korse të qëndisur dhe një fund me shtresa nga pëlhura të ndryshme. Reagimi kur e provoi ishte i menjëhershëm: u dashurua me të gjitha detajet që kishte. Fustani nuk ishte qepur me porosi, çka e bën historinë edhe më të afërt - fustani i përsosur nuk duhet të pritet gjithmonë me muaj.

Detajet mbartnin kuptim. Velloja ishte një mantila vintage e nënës së Titos, buqeta me karafila të kuq ishte një homazh për Madridin, qytetin e lindjes së dhëndrit, kurse këpucët u bënë me ngjyrë që të mund t'i mbante edhe më vonë. Në një botë ku dasmat maten me buxhete dhe spektakël, historia e Sarës kujton se detajet më të qëndrueshme janë ato me një histori personale pas tyre - jo ato me çmimin më të lartë.