Bazen hayattaki en büyük karar, neredeyse vermediğin karara bağlıdır. Sara önce Montreal'deki bir eğitim programını reddetti - ve ancak bir arkadaşının ısrarıyla son anda başvurdu. Kanada'daki dört ay, ona en az beklediği şeyi getirdi: müstakbel eşini.

„Dört aylığına Kanada'ya giderken aklıma gelen son şey, eşimle tanışacağımdı,“ diye anlatıyor. Orada Tito ile tanıştı ve yedi yıl sonra o, Baqueira'da bir hafta sonu sırasında evlenme teklif etti. Ocak ayında, Valencia'daki Santa María del Puig Kraliyet Manastırı'nda evlendiler.

Sara, günü için tasarımcı Sol Prado'nun T.ba Brides markasından bir tasarım seçti - işlemeli bir korsesi ve farklı kumaşlardan katmanlı bir eteği olan, hazır koleksiyondan bir parça. Denediğinde tepkisi anında oldu: sahip olduğu her detaya âşık oldu. Gelinlik ısmarlama dikilmemişti, bu da hikâyeyi daha da yakın kılıyor - kusursuz elbisenin her zaman aylarca beklenmesi gerekmiyor.

Detaylar anlam taşıyordu. Duvak, Tito'nun annesine ait bir vintage mantilla, kırmızı karanfillerden oluşan buket damadın memleketi Madrid'e bir selam, ayakkabılar ise sonradan da giyebilsin diye renkli yapılmıştı. Düğünlerin bütçe ve gösterişle ölçüldüğü bir dünyada, Sara'nın hikâyesi en kalıcı detayların arkasında kişisel bir hikâye olanlar olduğunu hatırlatıyor - en yüksek fiyat etiketini taşıyanlar değil.