Srpska pravoslavna crkva je na svom zvaničnom sajtu makedonsku crkvu imenovala kao „Pravoslavna Ohridska Arhiepiskopija - Makedonska Pravoslavna Crkva”, odnosno POA-MPC. Posle reakcija u javnosti formulacija je promenjena u ustavno ime: Makedonska pravoslavna crkva - Ohridska Arhiepiskopija, MPC-OA.

Da je bilo jednom, bila bi greška. Ovo nije jednom.

Sporna formulacija pojavila se u tekstu o međunarodnoj konferenciji „Nasleđe pustinje”, održanoj 4. septembra u manastiru Manasija u Braničevskoj eparhiji. U njemu se navodi da je pozdravno obraćanje arhiepiskopa ohridskog i makedonskog g.g. Stefana preneo episkop heraklejski Kliment, predstavljen kao sekretar Sinoda „Pravoslavne Ohridske Arhiepiskopije - Makedonske Pravoslavne Crkve”. U istoj objavi ranije se pojavila i formulacija „Pravoslavna Makedonska pravoslavna crkva - Ohridska arhiepiskopija”.

Dve pogrešne varijante u jednom tekstu pre nego što se stigne do tačne. To je teško objasniti žurbom.

Ono što slučaj čini osetljivim nije redosled reči - to je skraćenica. Do 2023. godine POA je označavala Pravoslavnu ohridsku arhiepiskopiju, crkvenu strukturu koju je predvodio Jovan Vraniškovski i koja je bila pod jurisdikcijom SPC. Ta struktura se 2023. godine integrisala u MPC-OA, a njeni arhijereji primljeni su u kanonsku jurisdikciju makedonske crkve.

Dakle: skraćenica koja je do 2023. godine označavala paralelnu crkvenu strukturu u Makedoniji pod beogradskom jurisdikcijom sada se pojavljuje zalepljena ispred imena autokefalne makedonske crkve. Svako ko zna istoriju čita razliku.

Spisak ranijih „grešaka” je dug i ima šemu. U oktobru 2024. godine, posle zajedničkog sasluženja srpskog patrijarha Porfirija i arhiepiskopa Stefana u Nišu, upotrebljeno je imenovanje „Ohridska Arhiepiskopija - Makedonska pravoslavna crkva”. Bilo je i slučajeva kada je arhiepiskop Stefan imenovan samo kao „ohridski arhiepiskop”, ili kao „arhiepiskop Severne Makedonije”.

Sve odstupaju od imena pod kojim je SPC 2022. godine priznala makedonsku crkvu za autokefalnu. U istom Tomosu stoji i preporuka da se pitanje imena rešava sa grčkim govornim i drugim pomesnim pravoslavnim crkvama.

Sama učestalost je argument. Kada jedna ista institucija u periodu od više godina upotrebljava nekoliko različitih varijanti jednog imena, i svaka od njih je pomerena u istom pravcu - ka nečemu manjem od MPC-OA - verovatnoća da je reč o administrativnim propustima postaje mala.

Tajming je deo koji vezuje sve niti. Odnosi između MPC-OA i Vaseljenske patrijaršije u poslednje vreme pokazuju znake približavanja - episkop antanijski Partenij boravio je na Svetoj Gori, makedonski duhovni hor je pred patrijarhom Vartolomejem izvodio makedonske pesme i kola, a usledile su i najave novih kontakata. Upravo je Vaseljenska patrijaršija ta koja treba da izda tomos koji još uvek nedostaje.

U tom kontekstu, ponovno imenovanje iz Beograda teško se čita kao administracija. Lakše se čita kao podsećanje da autokefalnost dobijena sa jednog mesta nosi očekivanja prema tom mestu - naročito kada su odnosi između SPC i Ruske pravoslavne crkve s jedne, i Vaseljenske patrijaršije s druge strane, opterećeni većim sporovima o uticaju u pravoslavnom svetu.

Kod SPC nema formalne odluke o promeni imena, niti objašnjenja zašto je upotrebljena ta skraćenica. Samo korekcija posle reakcije, kao i prethodnih puta. I tu je pravo pitanje - ne za Beograd, nego za Skoplje: koliko puta mora da se ponovi ista „greška” pre nego što neko iz MPC-OA zatraži pisani odgovor, a ne samo korekciju na sajtu?