Manastır yöresinde yaklaşık 6.000 kişi kanıtlanmış şekilde sağlıksız su içiyor - üstelik yolu olmayan ücra bir köyde değil, şehrin giriş tabelasından birkaç yüz metre ötede. 90 yaşındaki bir sakin bunu en sert şekilde ifade etti: „Manastır tabelasından 200 metre uzaktayız ve suyumuz yok.“

Sorun 31 kırsal köyü kapsıyor. Manastır'ın çeperindeki 120'den fazla hane şehir şebekesine hiç bağlı değil, yaklaşık 700 nüfuslu Bistrica köyü ise kendi yaptığı su şebekesine güveniyor. Halk Sağlığı Merkezi'nin testleri alarm verici bir tablo çiziyor: örneklerin yüzde 87'si mikrobiyolojik kirlilik gösterdi (koliform bakteriler ve E. coli - dışkı kirliliğinin göstergesi), yüzde 38'i fiziko-kimyasal standartları karşılamadı ve tam yüzde 92'sinde hiç klor yoktu.

Kurumlar, her zamanki gibi, topu birbirine atıyor. Belediye, projelerin ek belge gerektirdiğini ve Genel İmar Planı'na bağlı olduğunu söylüyor. Su idaresi bağlantının „teknik olarak mümkün“ olduğunu, ancak sakinlerin onayının ve uygun altyapının eksik olduğunu söylüyor. Halk Sağlığı Merkezi ise durumu „büyük bir epidemiyolojik risk“ olarak nitelendiriyor. Herkes konuşuyor, kimse harekete geçmiyor.

Bu, devletin kırsal yaşama yönelik tüm tutumunu özetleyen bir hikaye. Su bir lüks ya da ayrıcalık değildir - bir toplumun kendi çeperine borçlu olduğu en temel şeydir. Yağmurdan sonra su bulanıklaştığında ve örneklerin yüzde 92'sinde klor olmadığında, soru teknik değil ahlakidir: bir köy suyun yanında ne kadar susuz kalabilir ve biri hastalanırsa kim hesap verecek?