Околу 6.000 жители во битолско пијат вода што докажано не е исправна – и тоа не во некое забачено село без пат, туку на стотици метри од табелата на градот. Еден 90-годишен жител го кажа најсуровото: „На 200 метри сме од знакот на Битола, а немаме вода.“

Проблемот опфаќа 31 рурално село. Над 120 домаќинства на периферијата на Битола воопшто не се поврзани на градската мрежа, а село Бистрица со околу 700 жители се потпира на сопствен, самоизграден водовод. Тестовите на Центарот за јавно здравје ја цртаат алармантната слика: 87 проценти од мостри покажале микробиолошка контаминација (колиформни бактерии и Е. коли – показател за фекално загадување), 38 проценти не ги задоволиле физичко-хемиските стандарди, а дури 92 проценти биле без хлор.

Институциите, како по обичај, си ја префрлаат топката. Општината вели дека проектите бараат дополнителна документација и зависат од Генералниот урбанистички план. Водоводот вели дека приклучокот е „технички возможен“, но дека недостасува согласност од жителите и соодветна инфраструктура. Центарот за јавно здравје, пак, состојбата ја нарекува „голем епидемиолошки ризик“. Сите зборуваат, никој не дејствува.

Ова е приказна што го сублимира целиот однос на државата кон руралниот живот. Вода не е луксуз ниту привилегија – таа е најосновното нешто што едно општество ѝ го должи на својата периферија. Кога по дожд водата станува матна, а 92 проценти од мострите се без хлор, прашањето не е техничко, туку морално: колку долго едно село смее да остане жедно покрај вода, и кој ќе одговара ако некој се разболи?