Atlantik'in ortasında, herhangi bir kıtadan çok hiçliğe yakın bir yerde, UNESCO'nun daha 1983'te dünya mirası listesine aldığı bir şehir duruyor - tüm Portekiz'de ilk. Adı Angra do Heroísmo; Azorlar'ın parçası olan Terceira adasının başkenti.

Okyanusun ortasındaki bir yerin neden „çok soylu, sadık ve daima sebatkâr” unvanını aldığı, coğrafyanın hikâyesidir. On beşinci yüzyılda Avrupa ile Amerika arasında sefer yapan gemilerin bir yerde durması gerekiyordu. Angra o duraktı. Kalyonlar için bir liman ticaret düğümüne, ticaret düğümü ise bugün hâlâ ayakta duran saraylar, manastırlar ve kiliselerle dolu bir şehre dönüştü.

Tarihî merkez ayak altında bazalt, yukarıda pastel cepheler; beyaz ve siyah çerçeve gibi. Her şeye São João Baptista kalesi hâkim; 1592'de İspanyol egemenliği altında, İngiliz korsanlara karşı savunma için inşa edilmiş. Eskiden savunma görevi gören São Sebastião Kalesi bugün otel. Genel Kaptanlar Sarayı'nda avluya gölge düşüren yüzyıllık bir ejderha ağacı var, Bettencourt Sarayı ise artık halk kütüphanesi.

Santo Salvador Katedrali pembe şeritlerinden ve daha önemli bir şeyden tanınıyor - 1980 depreminden sağ çıktı. Volkanik bir adada yaşayan herkes bu cümleyi bilir ve ne kadar ağır olduğunu da bilir.

Rönesans meydanı Praça Velha hâlâ günlük yaşamın merkezi; belediye binasının arkasında ise Duque da Terceira bahçesi uzanıyor. Şehir müzesi on yedinci yüzyıldan kalma bir Fransisken manastırında - porselen, seyir aletleri, askerî tarih tek bir mekânda.

Şehri bir bütün olarak görmek istersen Alto da Memória'ya çıkıyorsun. Daha fazlasını istersen Monte Brasil'e gidiyorsun - korunan endemik bitki örtüsüne sahip volkanik bir yarımada; seyir noktasından düzenli olarak balinalar ve yunuslar görülüyor. Biletli bir cazibe merkezi olarak değil, sen orada dururken altından geçen bir şey olarak.

Pratikte: Lajes havaalanı 22 kilometre uzaklıkta, Lizbon ve Porto'dan uçuşlarla. Kış yaklaşık 13 derece, yaz yaklaşık 23 - dayanılmaz olduğu bir mevsim yok. Alcatra yeniyor; saatlerce yavaş pişirilen sığır eti, tatlı olarak ise queijadas da Dona Amélia, on dokuzuncu yüzyıldan kalma kamış balıyla yapılan kurabiyeler.

Bu herkes için mi? Hayır. Mesele de bu. Yüzyıllar boyunca yalnızca başka bir yere giden yolun üzerinde olduğu için önemli olan bir yer, bugün tam da kimsenin oradan tesadüfen geçmemesi nedeniyle önemli.