Avrupa giderek derinleşen bir sosyal krizle karşı karşıya. Onlarca yıl boyunca ekonomik istikrarın, sosyal güvencenin ve insanca bir yaşam standardının sembolü olan kıta, bugün vatandaşlarının artan hoşnutsuzluğuyla yüz yüze.

  En büyük tehlike yalnızca yoksulluk değil, Avrupa'nın ekonomik ve sosyal istikrarının üzerine inşa edildiği sütun olan orta sınıfın yavaş yavaş zayıflaması. Dün insanca yaşayan giderek daha fazla aile, bugün yiyeceğe, elektriğe, ısınmaya, kiraya ve kredi taksitlerine yetecek paraları olup olmayacağını hesaplamak zorunda kalıyor. Temel ürünlerin, enerjinin ve konutun fiyatları hane bütçeleri üzerinde muazzam bir baskı yaratıyor. Ücretlerin arttığı yerlerde bile pek çok vatandaş, alım güçlerinin artan maliyetlere yetişemediğini hissediyor. Çalışmak artık mali güvencenin garantisi değil. İnsanların giderek artan bir kısmı çalışıyor, ama yine de temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor. Hoşnutsuzluk sokaklara taşıyor. Farklı Avrupa ülkelerindeki protestolar, doğrudan nedenleri farklı olsa da, ortak bir soruyu gündeme getiriyor: vatandaşlar ekonomik baskıya daha ne kadar dayanabilir? Çiftçiler, işçiler, emekliler, öğrenciler ve diğer toplumsal gruplar daha iyi yaşam koşulları, daha yüksek gelir ve daha fazla ekonomik güvence talep ediyor. Özellikle endişe verici olan, krizin yalnızca geleneksel olarak yoksul olanları vurmaması. Kriz, bir zamanlar istikrarlı orta sınıfa ait olan insanları da giderek daha sert sıkıştırıyor. Avrupa belki henüz kelimenin tam anlamıyla bir devrimin eşiğinde değil, ama ciddi sosyal çalkantıların uyarı işaretleri küçümsenmemeli. Maliyetler arttığında, konut ulaşılmaz hâle geldiğinde ve ekonomik güvence duygusu kaybolduğunda, hoşnutsuzluk yalnızca mali bir mesele olmaktan çıkar ve toplumsal bir soruna dönüşür. Soru artık yalnızca yiyeceğin, yakıtın ve elektriğin ne kadar pahalanacağı değil. Soru, Avrupa vatandaşlarının giderek daha zor karşılayabildikleri bir yaşam standardının bedelini daha ne kadar ödeyebilecekleri. Avrupa bu krize bir yanıt bulmak zorunda. Çünkü tarih, uzun süreli ekonomik güvensizliğin ve kurumlara olan güvenin kaybolmasının derin toplumsal değişimler için zemin hazırlayabileceğini gösteriyor. Orta sınıf yoksullaştığında, yoksulluk bir azınlığın sorunu olmaktan çıkar ve tüm toplumun sorunu hâline gelir.