Европа се соочува со сè подлабока социјална криза. Континентот што со децении беше симбол на економска стабилност, социјална сигурност и пристоен животен стандард денес се соочува со растечко незадоволство кај граѓаните.

Најголемата опасност не е само сиромаштијата, туку постепеното слабеење на средната класа – столбот врз кој се градеше европската економска и социјална стабилност.

Сè повеќе семејства што до вчера живееја пристојно, денес се принудени да пресметуваат дали ќе имаат доволно пари за храна, електрична енергија, греење, станарина и кредитни рати.

Цените на основните производи, енергенсите и домувањето создаваат огромен притисок врз домашните буџети. Дури и таму каде што платите растат, многу граѓани чувствуваат дека нивната куповна моќ не го следи растот на трошоците.

Работата повеќе не е гаранција за финансиска сигурност. Сè поголем дел од луѓето работат, а сепак тешко ги покриваат основните животни потреби.

Незадоволството се прелева на улиците. Протестите во различни европски држави, иако имаат различни непосредни причини, отвораат заедничко прашање: колку долго граѓаните можат да го издржат економскиот притисок?

Земјоделци, работници, пензионери, студенти и други општествени групи бараат подобри услови за живот, повисоки примања и поголема економска сигурност.

Особено загрижува што кризата не ги погодува само традиционално сиромашните. Таа сè посилно ги притиска и луѓето што некогаш припаѓаа на стабилната средна класа.

Европа можеби сè уште не е пред револуција во буквална смисла, но предупредувачките знаци за сериозни социјални потреси не смеат да се потценат.

Кога растат трошоците, кога домувањето станува недостижно, а чувството на економска сигурност исчезнува, незадоволството престанува да биде само финансиско прашање и прераснува во општествен проблем.

Прашањето повеќе не е само колку ќе поскапат храната, горивото и електричната енергија.

Прашањето е колку долго европските граѓани ќе можат да плаќаат за животен стандард што сè потешко можат да си го дозволат.

Европа мора да најде одговор на оваа криза. Зашто историјата покажува дека долготрајната економска несигурност и губењето на довербата во институциите можат да создадат услови за длабоки општествени промени.

Кога средната класа осиромашува, сиромаштијата престанува да биде проблем на малцинството и станува проблем на целото општество.