İngiltere'de herkesin adını duyduğu ama az kişinin gittiği kasabalar vardır. Canterbury de bunlardan biri. UNESCO Dünya Mirası listesine aldı, ama o olmasa bile Kent'teki bu ortaçağ kasabası, her turist broşürünü „bu yeri yakalayamadık" hissiyle bırakıyor.

Eski kasabanın tamamı duvarlarla çevrili bir ortaçağ kalıntısı. Dar sokaklar, 14. yüzyıldan kalma yarı kerpiç evler, yeşilliğin içinden kıvrılarak geçen Stour nehri - hepsi otantik, turistler için yeniden yapılmamış. Ana atraksiyon Katedrali, Canterbury Başpiskoposu'nun aktif makamı - çalışan dini bir kurum, müze değil. Romanesk-gotik cephe bin yılı aşkın süredir gökyüzüne bakıyor.

Bu katedralde 1170 yılında Kral II. Henry'nin dört şövalyesi Başpiskopos Thomas Becket'i öldürdü. Zincir, Becket'in kilise işlerinde kraliyet otoritesini kabul etmeyi reddetmesiyle başladı; II. Henry sarhoş bir akşam yüksek sesle „Beni bu yaramaz papazdan kimse kurtaramayacak mı?" diye mırıldandığı söylenir. Şövalyeler bunu doğrudan emir saydı, Canterbury'ye gidip kuzey penceresinin yanında suikastı gerçekleştirdi. Yer hâlâ işaretli. Kanonizasyon 1173'te geldi.

Canterbury'deki klasik ortaçağ eğlencesi Stour nehrinde gerçekleşiyor. Genç bir adamın uzun bir sırıkla suya dürttüğü ahşap „punt" kayıkları - 19. yüzyıldan aynı yöntem. Tur yaklaşık 40 dakika sürüyor, pahalı değil, eski kasabanın orijinal avlu bahçelerinin tam içinden geçiyorsunuz. Suya inip surlara bakan o manzarayı fotoğraflar yeniden üretemez.

Yemek için The Goods Shed önerilen seçenek - eski tren istasyonunda bir pazar-restoran, yerel üreticilerle ve o sabah taze ne varsa ona dayalı menülerle. Manzara için Westgate kulesi şehrin 360 derece panoramasını veriyor. En önemlisi: Canterbury, Londra'dan trenle yalnızca 80 dakika uzaklıkta, yani bir günlük geziye dönüşebilir - ama bunu yapmak yazık olur. Bu kasaba en az bir geceyi hak ediyor, turist yükü çekildiğinde hissedilmek için.