Постојат градови во Англија за кои сите слушнале и многумина не отишле. Кантербери е еден од нив. УНЕСКО го впишал во списокот на светско наследство, но и без тоа, овој средновековен град во кентската грофовија ги остава сите туристички брошури со чувство дека не успеаја да го пренесат.

Целиот стариот град е оградена средновековна реликвија. Тесните улички, фахверк-куќите од 14-тиот век, реката Стур која провира низ зеленило – сето тоа е автентично, не реконструирано за туристите. Кантерберската катедрала, главната атракција, е активно седиште на Архиепископот на Кантерберија – значи функционална религиозна институција, не музеј. Романско-готскиот стил гледа во небо повеќе од илјада години.

Во оваа катедрала во 1170 година четири рицари на кралот Хенри II го убија архиепископот Тома Бекет. Низата започна кога Бекет одбил да го прифати кралскиот авторитет во црковните работи, а Хенри II во пијана средба наводно си помислил гласно: „Ме ослободи ли некој од овој скандалозен свештеник?”. Рицарите го разбраа како директна наредба, отидоа во Кантерберија и го извршија убиството кај северниот прозорец. Местото и денес е обележано. Канонизација следеше во 1173-та.

Класична средновековна забава во Кантерберија се случува на реката Стур. Дрвени чамци-„пунтови” со младич кој весла со долг прачник – истиот метод што се користел уште во 19-ти век. Турата трае околу 40 минути, не е скапа, и патекувате точно низ оригиналните дворски градини на стариот град. Видикот од водата на тврдинските ѕидови не може да го репродуцираат фотографиите.

За јадење, The Goods Shed е препорачаниот избор – пазар-ресторан во стара железничка станица, со локални произведувачи и менија базирани на она што е свежо тоа утро. За поглед, Westgate кулата дава 360-степени панорама на градот. И најважно: Кантерберија е само 80 минути со воз од Лондон, што значи дека може да биде еднодневно бегство ако треба – но е штета да го направиш тоа. Овој град бара барем една ноќ да го почувствуваш кога ќе се исклучи туристичкиот товар.