Cam masa bir moda kararı değil. Işıkla ilgili bir karar. Çalışma yüzeyi saydam olduğunda ışık, masif bir kütleye çarpıp odanın ortasına gölge düşürmek yerine içinden geçer - ve ofise benzeyen odayla içinde çalışmak istediğiniz oda arasındaki farkı yaratan tam da budur.

İspanyol televizyon sunucusu Nuria Roca'nın ev çalışma odası tam da her hamlesinin yalnızca fiyatı değil gerekçesi olduğu için incelenmeye değer. Odanın yüksekliği çift - iki kademeli tavan - ki bu içerideki havaya anında başka bir hacim veriyor. Ahşap çerçeveli büyük sürgülü cam kapılar ışığı kesintisiz içeri alıyor ve odayı bahçeye açıyor; böylece dışarıdaki yeşillik dekorun parçası gibi çalışıyor. Aydınlatma katmanlı: dolaylı teknik ışık, tavana gömülü hareketli spotlar ve masanın tam üstünde, klasik Tolomeo tarzında yaklaşık 300 euroluk hareketli bir çalışma lambası.

Merkez: cam ve krom, altlarında İran halısı

Masanın ince, kromlu boru konstrüksiyonu ve cam tablası var. Karar bilinçli - görsel ağırlık yok, ışık geçiyor. Ama cam ve çelik birlikte soğuk bir oda veriyor ve odayı kurtaran hamle burada: masanın altında kırmızımsı tonlarda ince çiçek desenli bir İran halısı var. Odanın o bölümündeki tek sıcak şey bu ve o olmasa tüm çözüm çalışma odası değil salon olurdu. Sandalye ergonomik, siyah deri, süssüz.

Az tutan, çok görünen

Bu odadan, altmış metrekarelik daire için de bahçeli ev için de geçerli tek bir şey öğreniliyor: renk mobilyadan değil, masanın üzerindeki ufak tefekten geliyor. Burada bunlar hardal sarısı silindirik düzenleyici, ahşap geometrik kalemlik, oluklu camlı ve bambu kapaklı kavanozlar, küçük seramikler ve canlı renklerde dosyalar. Bu nesnelerin hiçbiri pahalı değil ve her biri bir sezonluğuna değiştirilebilir. Odanız ölü görünüyorsa, eksik olan budur - daha büyük bir masa değil.

Masanın üzerinde ayrıca Taschen gibi yayınevlerinden mimari, fotoğraf ve tasarım üzerine büyük boy kitaplar duruyor. Burada dürüst olmakta fayda var: onlar aynı zamanda dekor. Ama pek çok başka dekordan farklı olarak okunuyorlar da.

Duvarlar ayrı bir karar olarak ele alınıyor

Bekleyen nötr bir yüzey yerine duvarlar, mekânın yüksekliğini vurgulayan endüstriyel ve kentsel motiflerle, sade siyah çerçevelerde büyük boy siyah-beyaz fotoğraflar ve portreler taşıyor. Karşı tarafta bambaşka bir register var - kraft kâğıda basılmış ve açık renk ahşapla çerçevelenmiş mesajlı tipografik posterler, artı sarı ve kırmızıda soyut ve geometrik kompozisyonlar. Bu rastgele bir karışım değil. Bir taraf sert ve dikey, diğeri gür sesli ve grafik; birlikte, aksi halde yalnızca işlevsel olacak bir odaya karakter veriyorlar.

Okuma köşesi - ve neden var olduğu

Masanın karşısında mid-century tarzı bir dinlenme bölgesi var: görünür kavisli ahşap konstrüksiyonlu, deniz yeşili kadifeyle döşenmiş iki retro koltuk. Yanlarında belirgin doğal dokulu ve saten bitişli ceviz komodin; üstünde beyaz ve siyah geometrik seramikler ve kuru dallar. Aydınlatmayı, mermer tabanlı ve yarım küre abajurlu fırçalanmış pirinç lambader sağlıyor.

Bu köşe tüm odanın öğretici kısmı. Çalışma bölgesi ve dinlenme bölgesi aynı odada, ama tamamen farklı malzemelerle - ahşap, kadife ve pirince karşı cam ve krom. Odadan çıkmadan bir yerden başka bir yere geçtiğini kafaya söyleyen şey budur.

İkinci ofis - mutfaktaki

Ve son olarak, bizim gerçekliğimize en çok benzeyen hamle. Mutfağın bir bölümü, siyah çelik çerçeveli endüstriyel cam bölmeyle çalışma köşesine dönüştürülmüş - ışığı ya da manzarayı kesmeden sesi yalıtıyor. Duvar doğal meşe lataları kaplı; bu da sıcaklık ve doku katıyor. Masa yuvarlak ve hem yemek hem çalışma için kullanılıyor. Sandalyeler Charles ve Ray Eames'in DSW'si; beyaz polipropilen kabuk ve kayın ayaklar.

Ve tüm hikâyenin en kullanışlı ayrıntısı burada: pencerenin altında, kitapları renklerine göre dizilmiş alçak bir raf var. Bu, ayrı bir çalışma odası olmayan ve hiç olmayacak bir daire için çözüm. Cam bölme pahalı, latalar orta fiyatlı, pencere altındaki raf ise neredeyse bedava - yine de üçü de aynı sorunu çözüyor: biri diğerini yutmadan, aynı odada iş ve yaşam.