Dünyadaki her kıyıda, bizimki de dahil, geçerli bir kural var: en güzel plajlar arabayla ulaşılamayanlardır. İspanya'nın güneydoğu kıyısında, Almeria'daki Cabo de Gata Doğal Parkı bu mantığın ders kitabı örneği. En iyi koylar yürümeyi gerektiriyor - ama hiçbiri bir saatten uzun değil.

Cala de Enmedio, Agua Amarga köyünden Del Deposito sokağı ve Del Cuartel tepesi üzerinden otuz dakikalık yürüyüş mesafesinde. Sonunda sizi, oyulmuş beyaz kayalar ve suya uzanan taş platformlarla çerçevelenmiş 130 metrelik kumsal karşılıyor. Denizin rengi turkuazdan zümrüde, oradan şişe yeşiline dönüyor. Maske ve şnorkel bir öneri değil, koşul.

Cala San Pedro'ya yalnızca tekneyle ya da Las Negras'tan kıyı patikalarında bir saatlik yürüyüşle ulaşılıyor. Koyda doğal bir tatlı su kaynağı var - yüzyıllar boyunca Berberi korsanların burada konaklamasının sebebi. Üzerinde hâlâ on altıncı yüzyıldan kalma San Pedro kalesinin kalıntıları duruyor; beyaz kayalarda ise insanlar bugün bile bahçe yetiştiriyor.

Cala de la Molata, Playazo de Rodalquilar otoparkından Las Negras yönüne doğru başlıyor. Burada kayalar sarı ve kelimenin tam anlamıyla fosillerle kaplı, su nane renginde; yarı batık kayalıklar ise deniz kestanesi ve balık dolu deniz mağaralarını gizliyor.

Cala de los Toros, La Amatista seyir terasından on beş dakikalık iniş mesafesinde ve bu kurak ülkede hata gibi duran bir şeye sahip - palmiye ve çam ormanı. Kum siyah; on milyon yıl önce volkanlar tarafından savrulmuş. Suda posidonya çayırları ve iri orfozlar var.

Cala Grande del Barronal, Los Genoveses plajındaki otoparktan kayalık kenarındaki patikalar boyunca kırk beş dakikalık yürüyüş gerektiriyor. Kumdan bazalt sütunlar yükseliyor - volkanik geçmiş burada anlatılmıyor, sadece görülüyor.

Bu listeyi benzeri yüzlercesinden ayıran şey güzellik değil. Güzellik her yerde var. Fark şu: bu yerler tam da bir şey talep ettikleri için boş kalıyor - yarım saatlik yürüyüş, sırt çantasında su ve otoparktan yola çıkma isteği. Bu, her rezervasyondan daha iyi çalışan bir filtre.